تندباد

باد دشت را جاروب کرد و گذشت.
خانه‌ی کاهی به یک سو فروریخت،
دیوار سنگی نیز شکل خود را از دست داد.
دور، زیر افق،
پیرمرد و اسب
به هم تکیه داده ایستاده‌اند.
خانه نتوانست انسان را نگه دارد،
اما انسان و اسب
هنوز یکدیگر را نگاه می‌دارند.
آنچه فرو ریخته خانه است،
نه کنار بودن.
اگر جای بازگشت نیز فروبریزد،
تا وقتی موجودی در کنار مانده باشد،
زندگی دوباره آغاز می‌شود.