Ο ζητιάνος

Ένας κάμπος στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Τόπος απ’ όπου πέρασε ο άνεμος για πολύ.
Ένας άνθρωπος στέκεται εκεί.
Τα ρούχα του μακριά, τα πόδια του ξυπόλυτα.
Περπάτησε κι έπειτα στάθηκε.
Ο άνεμος τον είπε ζητιάνο.
Μα δεν είναι κάποιος που ήρθε να ζητιανέψει.
Είναι κάποιος που πέρασε μέσα από άνεμο και σύννεφα.
Δεν έχει τίποτα.
Ούτε έχει τίποτα να χάσει.
Γι’ αυτό είναι ελαφρύς.
Άνθρωπος του ανέμου και των σύννεφων.
Καθώς στέκεται σ’ έναν άδειο κάμπο,
κοιτάζει ακόμη κάπου.
Τα μάτια εκείνου που δεν έχει τίποτα
βλέπουν πιο μακριά.