ขอทาน

เป็นทุ่งสีหญ้าแห้ง
ที่ที่ลมพัดผ่านมาเนิ่นนาน
คนหนึ่งยืนอยู่ที่นั่น
เสื้อผ้ายาว เท้าเปล่า
เดินไปแล้วหยุดลง
ลมเรียกเขาว่าขอทาน
แต่เขา
ไม่ใช่คนที่มาขอทาน

เขาคือคนที่เดินผ่าน
ลมและเมฆมา
ไม่มีอะไรติดตัว
ไม่มีอะไรจะสูญเสีย
จึงเบาสบาย
บุรุษแห่งลมและเมฆ
ยืนอยู่กลางทุ่งว่างเปล่า
เขายังคงมองไปที่ใดสักแห่ง
ดวงตาของคนที่ไม่มีอะไร
มองได้ไกลที่สุด