Хадан цохионы ирмэг

Намхан толгодын үзүүрт нэг морь хар хүрээгээр бөхийн зогсоно. Энд онцгой үйл явдал үгүй. Зөвхөн нэг туяа толгод, далай, тэнгэрийг зэрэг будна. Бён Ши Жигийн хувьд энэ өнгө зурахын тулд байдаг будаг биш байв. Энэ хатсан өвсний өнгийг түрхэх нь өөрөө Жэжүг дуудах явдал байв. Бийр зурагт хүрэх бүрд тэр газрын нар, салхи хамт дагаж ирдэг байв. Цохионы ирмэг дэх морь ч, доорх далай ч нэг өнгөний дотор нэг нутгийн байгаль, цаг уураар амьсгална. Энэ өнгө үзэмжийг бүрхдэггүй. Нутгийн байгаль, цаг уурыг ил гаргадаг. Энэ өнгө бол энэ газар мөн.

Тэр насан туршдаа нэг өнгийг орхиогүйн учир энэ. Өнгөө солих нь түүнд өөрийн газраа хаяхтай адил байв.