Χαλλασάν

Όλη η εικόνα είναι κίτρινη.
Ψηλά αιωρείται ο ήλιος σαν στρογγυλός κρίκος, και από κάτω απλώνονται οι βουνοκορφές, η μία πάνω στην άλλη, με λίγες μαύρες γραμμές. Είναι το όρος Χάλλα.
Δεν ζωγράφισε λεπτομερώς ούτε το ύψος των κορυφών ούτε το βάθος των κοιλάδων. Ακόμη κι αν δεν ζωγραφίστηκε ολόκληρο, το βουνό στέκεται ακέραιο.
Κάτω από τον λόφο ένα σπίτι με αχυρένια στέγη σκύβει χαμηλά, και μια ξερολιθιά το περιβάλλει. Μπροστά του ένα άλογο κι ένας άνθρωπος με κυρτή πλάτη.
Το άλογο χαμηλώνει το κεφάλι, ο άνθρωπος λυγίζει τη μέση, και το σπίτι χαμηλώνει ακόμη περισσότερο για να δεχτεί τον άνεμο. Τα χαμηλά μένουν το ένα πλάι στο άλλο, λυγισμένα το καθένα με τον τρόπο του.
Μόνο το βουνό δεν λυγίζει. Ήταν εκεί πριν από χίλια χρόνια και είναι εκεί και σήμερα. Τα λυγισμένα ζουν ακουμπώντας στη μεγάλη σιωπή του.

Δεν εξήγησε το Τζέτζου. Τράβηξε μόνο μια γραμμή εκεί όπου πέρασε ο άνεμος.
Χωρίς να ζωγραφίσει λεπτομερώς τον άνθρωπο, φαίνονται οι μέρες που άντεξε.
Εδώ το τοπίο δεν είναι φόντο πίσω από τον άνθρωπο. Είναι η στάση με την οποία έζησε.