Artwork text
Όλη η εικόνα είναι βαμμένη στο χρώμα του ξερού χόρτου.
Ψηλά επιπλέει ένας ήλιος σαν στρογγυλός κρίκος, και από κάτω η οροσειρά κείτεται σε
λίγες μαύρες γραμμές, τη μία πάνω στην άλλη. Είναι το όρος Χάλλα.
Δεν ζωγράφισε με λεπτομέρεια ούτε το ύψος της κορυφής ούτε το βάθος της κοιλάδας.
Κάτω από τον λόφο, ένα αχυρόσπιτο κείτεται χαμηλά, και μια πέτρινη μάντρα το
περιβάλλει. Μπροστά του στέκονται ένα άλογο κι ένας άνθρωπος με καμπουριασμένη
πλάτη.
Δεν εξήγησε το Τζέτζου. Απλώς τράβηξε μια γραμμή εκεί απ’ όπου πέρασε ο άνεμος.
Χωρίς να ζωγραφίσει όλο το βουνό, το βουνό στέκεται ακέραιο.
Χωρίς να ζωγραφίσει τον άνθρωπο με λεπτομέρεια, φαίνονται οι μέρες που άντεξε.
Το άλογο σκύβει το κεφάλι, ο άνθρωπος λυγίζει τη μέση, και το αχυρόσπιτο χαμηλώνει κι
άλλο για να δεχτεί τον άνεμο.
Εδώ το τοπίο δεν είναι φόντο πίσω από τον άνθρωπο.
Είναι η στάση με την οποία έζησε.
Έργο 10 · «Η θάλασσα του Τζέτζου» · 2011 · όψιμη περίοδος Τζέτζου ·
Key context
Ο Μπιουν Σι-Τζι ήταν Κορεάτης ζωγράφος της νεότερης και σύγχρονης τέχνης που αντιμετώπισε το Fūdo της Τζέτζου όχι ως φόντο αλλά ως όρο ύπαρξης. Η μοναξιά, η αναμονή, ο άνεμος και το χρώμα του ξερού χόρτου συγκροτούν έναν γκλοκαλικό κορεατικό μοντερνισμό.