De berg Halla

Het hele beeld is geel.
Bovenaan staat de zon als een ronde ring; daaronder liggen bergketens over elkaar, in enkele zwarte lijnen. Het is de Hallasan.
De hoogte van de toppen en de diepte van de dalen schilderde hij niet in detail. Ook zonder de hele berg te schilderen, staat de berg daar volledig.
Onder de heuvel ligt een huis met strodak laag tegen de grond, omgeven door een stenen muur. Daarvoor staan een paard en een mens met gebogen rug.
Het paard buigt zijn hoofd, de mens zijn rug, het huis zakt nog lager en vangt de wind op. De lage dingen blijven bij elkaar en buigen elk op hun eigen manier.
Alleen de berg buigt niet. Duizend jaar geleden stond hij daar al, en vandaag staat hij er nog. Wat gebogen is, leeft leunend tegen die grote stilte.

Hij verklaarde Jeju niet. Hij trok slechts een lijn waar de wind was langsgekomen.
Ook zonder de mens in detail te schilderen, zijn de dagen die hij doorstond zichtbaar.
Hier is het landschap geen achtergrond achter de mens. Het is de houding waarin hij heeft geleefd.