De zee van Jeju

Het hele beeld is
een zee in de kleur van droog gras.
Links, ver weg,
een kleine boot.
Op de punt van de zwarte kaap rechts
staat een mens.
De boot is klein,
de mens is klein.
Daartussen
ligt een eindeloze zee.
Zou roepen hem bereiken?
De wind neemt het geluid mee.
Zou hij een wuivende hand zien?
De afstand wist het gebaar uit.
Maar de zee is geen water
dat de twee uit elkaar houdt.
Het hart dat de vertrekkende nakijkt
en het hart dat de plek van terugkeer niet vergeet,
ontmoeten elkaar boven dat brede water.
Elkaar niet kunnen raken
en toch in dezelfde zee zijn.
Zo
verbindt deze zee hen.
Ook tussen wie vertrok en wie achterbleef
ligt telkens zo'n zee.