Karga ile Ben

Yere uzanıp bütün ağırlığı bırakırım. Yaşadığım günlerin yorgunluğunu, yanlış seçtiğim yolun pişmanlığını da.
Bir karga bana sessizce yukarıdan bakar. Kara gözlerinde ne yargı ne soru vardır.
Dünya sürekli kim olduğumu sorar, karga sormaz. Yalnız yanımda kalır, yalnız olmamamı sağlar.
Uzun bakınca ben kargaya, karga bana benzer. Aynı toprakta aynı göğe bakarız.

Güneş batsa da gönlüm biraz hafifler.
Konuşmadan birbirinin yalnızlığını bilmek. Kargayla benim konuşmam budur.
Sormadan yanında olmak. İnsan için de en zor, en çok minnet duyulan şey budur.