Хэрээ бид хоёр

Би газар хэвтэж, бүх ачаагаа буулгаж тавина. Амьдарсан өдрүүдийн ядаргааг ч, Буруу сонгосон замын харууслыг ч. Нэг хэрээ дээрээс Намайг чимээгүй харна. Тэр хар нүдэнд Шүүлт ч үгүй, Асуулт ч үгүй. Ертөнц намайг хэн бэ гэж Дахин дахин асуудаг. Харин хэрээ асуудаггүй. Зөвхөн дэргэд байж, Намайг ганцаараа болгодоггүй. Удаан харсаар Би хэрээтэй адилхан болж, Хэрээ надтай адилхан болно. Нэг газар дээр Бид нэг тэнгэрийг харна. Нар шингэсэн ч Сэтгэл жаахан хөнгөрнө. Үггүйгээр Бие биеийн ганцаардлыг мэдэх нь. Тэр бол Хэрээ бид хоёрын яриа юм. Юу ч асуулгүй дэргэд байж өгөх. Хүний хувьд ч энэ л хамгийн хэцүү, хамгийн их талархал төрүүлдэг зүйл.