به کجا؟

باد دشت را پاک می‌کند.
راه را پاک می‌کند،
رد پاها را پاک می‌کند،
حتی جهتِ بازگشت را پاک می‌کند.
اسبی
سر را عمیق فرو افکنده ایستاده است.
به کجا باید رفت؟
پیشِ روی او
کلاغی فرود می‌آید.
پرنده‌ای که راه را می‌شناسد.
پرنده‌ای که میان این جهان و آن جهان
رفت‌وآمد می‌کرد.
اما راه را نشان نمی‌دهد.
تنها پیشِ روی اسب
روبه‌رو می‌نشیند.
با پاسخ ندادن
همراه می‌ماند.
برای موجودی که راه را گم کرده،
آنچه گاه لازم است
راه نیست،
کنار بودن است.
با باد رانده نشدن
و در جای خویش ایستادن.

آن ایستِ بی‌پناه،
در این دشت،
یگانه کرامتِ ممکن است.