نُت بلند

درختی
تن خود را بلند برپا کرده
رو به آسمان دارد.
درختی نیست که راست بالیده باشد.
درختی است که دیرزمانی باد را تاب آورده
و خمیده و باز خمیده است.
از انتهای آن تنِ خمیده
دو پرنده برمی‌خیزند.
تا در دشت فرو نروند،
تا زیر باد دفن نشوند،
با زیرترین آوا می‌خوانند.
زنده‌ایم،
اینجا هستیم،
تا آن صدا
به انتهای آسمان برسد.
آوای زیر
صدایی است که هستیِ خود را بالا می‌راند
تا سرانجام ناپدید نشود.
اگرچه تن در خاک فرو رفته
و در تبعیدگاه مانده باشد،
صدا می‌تواند تن را ترک کند
و تا انتهای آسمانِ خالی
بالا رود.
آن بال‌زدن
از درخت جدا نیست.
آوایی است که تنِ خمیده
یک عمر در خود نگاه داشته بود
و سرانجام
بال یافته است.