De hoge noot

Een boom strekt zijn lange lichaam
op naar de hemel.
Het is geen recht gegroeide boom.
Hij verdroeg lang de wind
en boog keer op keer.
Vanaf het uiteinde van dat gebogen lichaam
vliegen twee vogels op.
Om niet in het veld te verzinken,
om niet in de wind begraven te raken,
roepen ze op hun hoogste toon.
Ik leef,
ik ben hier,
opdat die klank
tot aan het einde van de hemel reikt.
Een hoge toon
duwt het eigen bestaan omhoog
om uiteindelijk
niet te verdwijnen.
Ook als het lichaam in de grond vastzit
en in ballingschap achterblijft,
kan de klank het lichaam verlaten
en tot aan het einde
van de lege hemel stijgen.
Die vleugelslag
staat niet los van de boom.
De ene toon die het gebogen lichaam
zijn hele leven bewaarde,
heeft eindelijk vleugels gekregen.