Μια μακριά, μακριά νοσταλγία

Μια λεπτή γραμμή χωρίζει τη θάλασσα από τον ουρανό.
Μακριά, ένα μικρό καΐκι.
Στην ακτή, ένας άνθρωπος που κρατά καλάμι.
Μα δεν έχει πετονιά.
Γιατί δεν υπάρχει τίποτα που θέλει να πιάσει.
Το καλάμι είναι μόνο μια πρόφαση.
Δεν περιμένει ψάρια,
χρειάζεται μόνο έναν λόγο να κοιτάζει τη θάλασσα.
Η αναμονή δεν είναι ώρα που κερδίζεις κάτι.
Είναι το να κρατάς την καρδιά σου για ώρα
στραμμένη προς ό,τι δεν έρχεται.
Γι’ αυτό η αναμονή είναι μακριά,
και πάλι μακριά.