Pananabik

Ang pintor na buong buhay mag-isang nakatayo sa tabing-dagat
Ay ipininta bilang mga puno
Ang dalawang taong pinakanais niyang makapiling
Muli silang inilagay sa tabi
At sa ilalim nila
Iniupo ang sarili na parang bata

Sa paanan ng puno
Kasing-lapit ng maaabot ng kamay
Nangungulila siya sa taong kapiling na
Ngunit hindi mahawakan
Dahil wala sa tabi
Kaya itinayo sa loob ng larawan
Dahil hindi maabot
Kaya umupo sa paanan
Ang pangalang hindi matawag
Ay tinawag niyang puno
At siya ay matagal
Na nanatili sa ilalim nito
Kahit lumamig ang araw
Kahit bumaba ang dilim
Hindi siya umaalis
Sapagkat anak nila siya