دلتنگی

نقاشی که یک عمر کنار ساحل تنها ایستاد،
دو کسی را که بیش از همه می‌خواست کنار خود داشته باشد
درخت کشید.
دوباره آنان را کنار خود نشاند،
و زیرشان
خود را همچون کودکی نشاند.
پای درخت.
آن‌قدر نزدیک که اگر دست دراز کند، برسد.
کسی که کنار توست
و با این‌همه نمی‌توان لمسش کرد، دلتنگ‌تر می‌کند.
چون کنار او نبودند،
در تصویر برپا کردشان.
چون نمی‌توانست لمسشان کند،
پای آنان نشست.

نام‌هایی را که نمی‌توان خواند
درخت می‌نامد،
و دیرزمانی
زیرشان می‌ماند.
خورشید که سرد شود،
تاریکی که فرود آید،
باز نمی‌رود.
زیرا فرزند است.