دلتنگی

زیر شامِ به رنگ علف خشک
انسان و اسب به هم تکیه داده
به انتهای افق می‌نگرند.
نفسِ بلند و آهِ کوتاه
در یک هوا درهم می‌آمیزند.
آن‌که آن سوی افق رفته
دیگر دیده نمی‌شود.
اما ندیدن
به معنای ناپدید شدنِ خاطره نیست.
قایقی که دور می‌شود
اینجا و آنجا،
امروز و ابدیت را به هم می‌دوزد.
دلتنگی شاید
زمانی از سکوت است:
آن‌که رفته را در دل ایستاندن
و با هم نگهبانی دادن.
هرچه شام بی‌کلام‌تر باشد،
آن انسان
روشن‌تر می‌شود.