دلتنگی دراز و دراز

انسان و اسب
در پایان راه می‌ایستند
و به افق می‌نگرند.
دیگر نمی‌توان رفت،
دیگر نمی‌توان نزدیک‌تر شد.
دلتنگی
تا جایی که می‌توانی رفتن است،
تا جایی که می‌توانی نگریستن،
و سرانجام در یک جا
ایستادن.
انسان و اسب روی برنمی‌گردانند.
تن اینجا می‌ماند،
و تنها دلی که نمی‌رسد
در پیِ دریا
به آن سوی افق می‌رود.