ความคิดถึงอันยาวนาน

คนกับม้า
หยุดอยู่ตรงที่ทางสิ้นสุด
และมองเส้นขอบฟ้า
ไปต่อไม่ได้แล้ว
ใกล้กว่านี้ก็ไม่ได้แล้ว
ความคิดถึงคือ
ไปให้ไกลเท่าที่ไปได้
มองให้ไกลเท่าที่มองได้
แล้วสุดท้าย
หยุดยืนอยู่ ณ ที่หนึ่ง
คนกับม้าไม่หันกลับ
ร่างยังอยู่ที่นี่
มีเพียงใจที่ไปไม่ถึง
ล่องไปตามทะเล
เลยเส้นขอบฟ้าออกไป