ความคิดถึง

ใต้ยามเย็นสีหญ้าแห้ง
คนกับม้าอิงกัน
มองไปยังปลายเส้นขอบฟ้า
ลมหายใจยาวกับถอนหายใจสั้น
ปนกันในอากาศเดียว
ผู้ที่จากไปพ้นเส้นขอบฟ้า
มองไม่เห็นอีกแล้ว
แต่เพียงมองไม่เห็น
ไม่ได้แปลว่าความทรงจำหายไปด้วย
เรือที่ไกลออกไป
เชื่อมที่นี่กับที่นั่น
วันนี้กับนิรันดร์
บางทีความคิดถึง
คือเวลาของความเงียบ
ที่ตั้งผู้จากไปไว้ในใจ
และเฝ้าอยู่ด้วยกัน
ยิ่งยามเย็นไร้ถ้อยคำ
คนนั้นก็ยิ่ง
ชัดเจนขึ้น