Verlangen

Onder een avond in de kleur van droog gras
leunen mens en paard tegen elkaar
en kijken naar het einde van de horizon.
Een lange adem en een korte zucht
mengen zich in dezelfde lucht.
Wie voorbij de horizon vertrok,
is niet meer te zien.
Maar onzichtbaar zijn betekent niet
dat ook de herinnering verdwijnt.
De wegvarende boot
verbindt hier en daar,
vandaag en de eeuwigheid.
Misschien is verlangen
een stille tijd
waarin we de vertrekkende in ons hart neerzetten
en samen bewaren.
Hoe stiller de avond,
hoe duidelijker
die mens wordt.