ความคิดถึง

จิตรกรผู้ยืนลำพังริมทะเลมาตลอดชีวิต
วาดคนสองคนที่อยากให้อยู่ใกล้ที่สุด
ให้เป็นต้นไม้
เชิญกลับมาไว้ข้างกายอีกครั้ง
และใต้ต้นไม้นั้น
วางตนเองให้นั่งเหมือนเด็กคนหนึ่ง
ที่โคนต้นไม้
ใกล้พอที่ยื่นมือก็จะถึง
คนที่อยู่ใกล้แล้วก็ยังแตะไม่ได้
ยิ่งคิดถึง
เพราะไม่ได้อยู่ข้างกาย
จึงตั้งไว้ในภาพ
เพราะแตะต้องไม่ได้
จึงนั่งลงที่โคนต้นนั้น

เรียกชื่อที่เรียกไม่ได้
ว่าต้นไม้
เขาอยู่เนิ่นนาน
ใต้ร่มนั้น
แม้ตะวันเย็นลง
และความมืดลงมา
ก็ไม่จากไป
เพราะเขาเป็นลูก