دریا اشک هائنیو است

به یک نگاه که ببینی
تنها تصویری زرد است.
یک خطِ افق،
چند خطِ سیاه.
اما دیر که بنگری، دیگر است.
در میانه
هنیویی سنگین، رو به خاک افتاده است.
آن تن
آرام‌آرام آشکار می‌شود.
دور، در چپ،
قایقی کوچک
چون نقطه بر افق آویخته است.
تند که ببینی، دیده نمی‌شود.
دیر که بنگری تنها
آنچه دریا ریخته، دیده می‌شود.
رنگِ رنگ‌باخته
خالی نیست.
اندوهِ ناگفته
در آن نشت کرده است.
دیر نگریستن
یعنی در رنگِ رنگ‌باخته
گریه‌ای دیرین را یافتن.
انسان نیز چنین است.
تند که ببینی، از کنارش می‌گذری،
دیر که بنگری تنها
گریه‌ی درونش دیده می‌شود.