درختی که به آسمان می‌رسد

درختی
کج برمی‌خیزد
و سرانجام تن به بالا می‌کشد.
هم خمیده‌ی باد است
و هم در همان حال
حرکتی به سوی آسمان.
چیزهای روی زمین
همه کوتاه‌اند.
انسان هم، اسب هم، خانه هم
باد را تاب می‌آورند
و پایین‌تر می‌روند.
اما تنها درخت است
که با پایین آمدن نیز
تا آخر رو به بالا دارد.
خمیده می‌رود.
اگر راست نتواند رفت،
کج هم که شده —
می‌رود.
این است
حالتِ زندگی
که در میان باد نیز
بالا را از یاد نمی‌برد.
در سینه‌ی هر انسانی که خم شده نیز
شاخه‌ای
چنین هست.