Artwork text
درختی
کج برمیخیزد
و سرانجام تن به بالا میکشد.
هم خمیدهی باد است
و هم در همان حال
حرکتی به سوی آسمان.
چیزهای روی زمین
همه پستاند.
انسان هم، اسب هم، خانه هم
باد را تاب میآورند
و پستتر میشوند.
اما تنها درخت است
که پستشونده نیز
تا آخر رو به بالا دارد.
خمیده میرود.
اگر راست نتواند رفت،
کج هم که شده —
میرود.
این است
حالتِ زندگی
که در میان باد نیز
بالا را از یاد نمیبرد.
در سینهی انسانِ پستشده هم
شاخهای چنین،
یکییکی هست.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی