توفان

درختی
که بالا می‌رود
در نوک، همه
به یک سو کشیده می‌شود.
خط از مرز شکل پیروی نمی‌کند.
در پیِ باد کشیده شده.
آسمان هم به یک سو روان است،
علف هم به یک سو خوابیده،
پرنده‌ای نیز
بر همان جریان می‌رود.
انسان پشت اسب را هل می‌دهد
و تن خم می‌کند.
خطی که در بند می‌کشد
چیز را برپا می‌کند و می‌شکند.
خطی که رها می‌کند
چیز را زنده می‌دارد.
درون خطی که باد کشیده
همه‌چیز
به یک سو تاب می‌آورد.
چون سد نشد،
هیچ‌چیز نشکست.