Artwork text
درختی
که بالا میرود
در نوک، همه
به یک سو کشیده میشود.
خط، پیرو شکل نیست.
در پیِ باد کشیده شده.
آسمان هم به یک سو روان است،
علف هم به یک سو خوابیده،
پرندهای نیز
بر همان جریان میرود.
انسان پشتِ اسب را میراند
و تن خم میکند.
خطی که در بند میکشد
چیز را برپا میکند و میشکند.
خطی که رها میکند
چیز را زنده میدارد.
درون خطی که باد کشیده
همهچیز
به یک سو تاب میآورد.
چون سد نشد،
هیچچیز نشکست.
Key context
بیون شیجی نقاش مدرن و معاصر کرهای بود که فودوی ججو را نه پسزمینه، بلکه شرط هستی میدانست. تنهایی، انتظار، باد و رنگ علف خشک در هنر او مدرنیسمی کرهای و گلوکال میسازند که در مکان ریشه دارد و به جهان گشوده است.
نقاشججوژاپنسئولبیوون (باغ مخفی چانگدوکگونگ)دوران مدرندوران معاصرهنرهنرهای تجسمی