Πλατιά θάλασσα, στενό μονοπάτι

Δίπλα στην πλατιά θάλασσα, σε μια γωνιά, ένας γέροντας περπατά ακουμπώντας σε μπαστούνι. Ο λόφος μπροστά του δεν είναι ίσιος. Ανηφορίζει, χαμηλώνει, κι έπειτα απλώνεται πάλι μακριά. Και ο δρόμος που έζησε ένας άνθρωπος δεν πήγε ίσια. Άλλοτε γύρισε, άλλοτε χαμήλωσε, κι έφτασε ως εδώ. Πάνω σ’ εκείνη τη λυγισμένη γραμμή είναι απλωμένος ο χρόνος μιας ζωής. Η ζωή δεν είναι να ψάχνεις έναν ίσιο δρόμο, αλλά να περπατάς τον δρόμο που λυγίζει ως το τέλος.

Η θάλασσα είναι πλατιά κι ο δρόμος στενός. Κι όμως διάλεξε τον δρόμο. Μόνο πάνω στον δρόμο μπορεί να περπατήσει.