Wijde zee, smal pad

Naast de brede zee loopt in een hoek een oude man, steunend op zijn stok.
De heuvel voor hem is niet recht. Hij stijgt, daalt en loopt weer ver door.
Zo is ook de weg die een mens heeft afgelegd. Niet rechtuit, soms omkerend, soms zich laag makend, kwam hij tot hier.
Op die gebogen lijn ligt de tijd van een heel leven.
Leven is niet een rechte weg vinden. Het is de gebogen weg tot het einde aflopen.
De zee is breed, de weg smal. Toch koos hij de weg. Alleen daarop kon hij lopen.