توفان دریایی

بر دریای پهناور موج‌های سفید می‌کوبند.
پرتگاه سیاه سر به دریا پیش می‌برد، و بر ستیغش اسبی و درختانی به صف ایستاده‌اند.
از میان صخره‌ها یک رشته‌ی سفید آب فرومی‌ریزد، و دور، هالاسان با ارتفاعی کم سر برآورده است.
در کناره‌ی آب، سمت راست، پیکر کوچک انسانی جمع شده است.
راهِ روبه‌روشدن با باد دوتاست: ستیز، یا همراهی.
آنچه راست‌ایستاده، نخست می‌شکند. درختانِ ستیغ با هم در جهت باد می‌خوابند. آنان نمی‌بازند؛ سویِ زیستن را برمی‌گزینند.
انسانِ درخودخمیده نیز چنین است. خمیدن حالتِ شرم نیست. درختِ بزرگ بشکند نیز، آنچه خمیده، می‌ماند.
تاب‌آوردن، پیروزی بر باد نیست. با هم خمیدن است، همان‌قدر که نشکنند.
چنین خمیده، سرانجام می‌ماند.