Tyfoon

Bovenaan verdeelt een dikke lijn hemel en zee. Daarboven drijft een kleine boot. Onderaan staan een laag huis met strodak en een paard met gebogen hoofd.
De wind is al voorbij. Het beeld is stil.
Maar in het platgeveegde gras, het neergedrukte dak en de gebogen rug blijft de herinnering achter. Stilte is nog geen herstel.
Dat iets niet zichtbaar is, betekent niet dat het weefsel geheeld is.
Met het menselijk lichaam is het niet anders. Ook na de storm blijft ergens in het lichaam die wind achter. De rug van iemand die daar staat alsof er niets is gebeurd, vertelt eigenlijk het meest.
De wind verdwijnt, maar de plek die hem doorstond herinnert zich hem lang.