Τυφώνας

Ψηλά, μια χοντρή γραμμή χωρίζει τον ουρανό από τη θάλασσα. Πάνω της επιπλέει ένα μικρό καΐκι. Κάτω, ένα χαμηλό αχυρόσπιτο κι ένα άλογο με σκυμμένο κεφάλι. Ο άνεμος έχει κιόλας περάσει. Η εικόνα είναι ήσυχη. Μα η μνήμη του μένει στη φορά του σαρωμένου χόρτου, στη στέγη που πίεσε, στην καμπουριασμένη πλάτη. Η ησυχία δεν σημαίνει ανάρρωση. Δεν σημαίνει, επειδή δεν φαίνεται, πως η πληγή έκλεισε. Το ανθρώπινο σώμα δεν διαφέρει. Ακόμη κι όταν περάσει η θύελλα, ο άνεμός της μένει κάπου στο σώμα. Η πλάτη ενός ανθρώπου που στέκεται σαν να μη συνέβη τίποτα λέει, στην πραγματικότητα, τα περισσότερα. Κι αν χαθεί ο άνεμος, ο τόπος που τον άντεξε τον θυμάται για καιρό.