Άνεμος και κύματα

Τα κύματα είναι ψηλά κι ο άνεμος άγριος. Το αχυρόσπιτο χαμηλώνει, το δέντρο χάνει τα κλαδιά του, το άλογο σκύβει το κεφάλι. Το καθένα έχασε κάτι. Το ύψος της στέγης, ένα κλαδί, το όρθιο κράτημα του κεφαλιού. Κι όμως όλα είναι ακόμη στη θέση τους. Το να αντέχεις δεν είναι να κρατιέσαι δίχως πληγή. Είναι να παραδίδεις λίγο λίγο τον εαυτό σου, κι όμως στο τέλος να μη χάνεσαι. Έτσι είναι το πρόσωπο ενός ανθρώπου που έζησε πολύ. Έχει σημάδια από όσα έχασε, και ανάμεσα στα σημάδια υπάρχει ακόμη ο άνθρωπος.