باد و موج‌ها

موج بلند است، باد تند.
خانه‌ی کاه‌پوش پایین‌تر می‌رود، درخت شاخه‌ای از دست می‌دهد، اسب سر فرومی‌آورد.
هر یک چیزی را از دست داده‌اند: بلندی بام را، شاخه‌ای را، افراشتگیِ گردن را.
اما همه هنوز بر جای خویش‌اند.
تاب‌آوردن، بی‌زخم دوام آوردن نیست. اندک‌اندک از خود دادن و با این‌همه تا آخر محو نشدن است.
چهره‌ی آن‌که دیر زیسته چنین است: جای آنچه از دست رفته هست، و در میان آن نشان‌ها، هنوز همان انسان هست.