อีโอโด

ความดำกลืนทั้งภาพ
ไม่มีฟ้า ไม่มีดิน
ทั้งโลกหมุนคลุ้มคลั่ง
ต้นไม้โซเซถึงราก
ม้าก้มศีรษะลง
เพราะไม่มีเรือให้มองอีกแล้ว
กลางความดำนั้น
บ้านหลังหนึ่ง
หมอบต่ำและทนอยู่
นี่คืออีโอโดที่มืดที่สุด
ก่อนเรือว่างจะกลับมา
ก่อนอีกาจะร้อง
คืนที่พายุกำลัง
พาคนนั้นไป
และในคืนนี้
ในห้องใดห้องหนึ่งบนบก
ยังมีใครบางคน
รอเขาอยู่โดยไม่รู้อะไรเลย