Upepo

Mimi nilikuja kwanza.

Kabla nyayo za binadamu hazijatia alama katika ardhi hii, tayari nilikuwa nikipita juu ya mawe meusi.

Inasemekana kwamba zamani zaidi, mwanamke alivuka bahari akiwa amebeba udongo mikononi. Alipoketi na kutoa pumzi, mlima ukainuka. Baada ya kutoweka kwake, nilibaki mimi peke yangu.

Tangu hapo nimekuwa nikipita juu ya ardhi hii. Kabla farasi wadogo hawajazaliwa, nilijua mwelekeo wa manyoya ya shingoni mwao. Kabla kunguru hawajalia, nilijua kivuli cha sauti zao. Kabla nyasi kavu hazijapata rangi ya muda wao wote wa kuishi, nilikuwa kando yao.

Kisha siku moja mwanamume akarudi, akiegemea fimbo, mabega yameinama, ameipa bahari mgongo.

Sikumkaribisha. Nilivuta tu upindo wa nguo yake na kutetemesha ncha ya brashi yake.

Anayetoka mbali hawezi kuanza kuishi hapa mara moja. Ni yule anayejinyenyekeza tu anayeweza hatimaye kunichora.

Ili kumjaribu, bado navuma leo.

Sikumtambua yeye. Mashua nyingi zilikuwa zimefika kwenye kisiwa hiki, na watu wengi walikuwa wameondoka hapa. Nilijua tangu kabla manyoya ya shingo ya farasi mdogo na kilio cha kunguru. Lakini sikukariri majina ya watu. Anayekuja, huja. Anayeondoka, huondoka. Hilo tu ndilo nililojua. Lakini mtu yule alikuwa tofauti. Mara tu alipoweka mizigo yake chini, alisimama mbele ya bahari na kwa muda mrefu hakusogea. Sikumsalimu. Nilimtupia chumvi ya bahari machoni. Nilimsukumia upepo wenye mchanga hadi mdomoni. Nilivuta pindo la koti lake, kana kwamba nilitaka kulirarua. Kofia aliyokuwa ameileta, niliizungusha mbali na kuisukuma kuelekea baharini. Hivi ndivyo nilivyowapokea daima wale waliokuja kutoka bara: kama upepo unaopiga ukuta wa mawe na kurudi, kama mluzi mkali unaokata ukingo wa paa. Alitikisika. Goti moja likainama juu ya jiwe lenye unyevu. Fimbo yake ikakwama katika ufa wa mwamba. Nilimsukuma kutoka nyuma, begani. Mwili wake ukatetemeka, lakini hakugeuka. Watu walisema alikuwa mchoraji kutoka Tokyo. Watu walisema hata Seoul alikuwa na jina. Mambo kama hayo siyajui. Niliona tu aliketi kwa muda mrefu sana katika nyasi kavu. Jua likazama. Kisha jua likachomoza tena. Bado alikuwa pale. Ndipo tu nilipoelewa: mtu huyu si wa wale wanaoondoka. Hakuwa yeye ninayepaswa kumchora. Alikuwa yeye atakayenichora mimi. Kwa mara ya kwanza, mbele ya mwanadamu, nilishikilia pumzi yangu

Niliitikisa brashi yake. Usiku niliingia kupitia mwanya wa mlango na kupiga mluzi. Nilirarua karatasi ya dirishani. Niliinua blanketi. Nilipindua bakuli la maji. Alifunika uso wake na kujigeuza ubavuni. Lakini hakufunga mizigo yake. Kwa hiyo hata mchana sikumwacha apumzike. Siku ile aliposimamisha kwa mara ya kwanza kiunzi cha kuchorea yake, niliiangusha. Niliichafua turubai kwa mchanga. Nilipindua rangi. Nilisubiri akasirike. Nilisubiri anigeuzie mgongo, kama wachoraji wa bara, na aondoke. Lakini aliisimamisha tena kiunzi cha kuchorea. Akapiga magoti. Akapangusa mchanga. Akachukua tena brashi mkononi. Nikavuma kwa nguvu zaidi. Kifundo cha mkono wake kikatetemeka. Mstari ukavurugika. Ndipo jambo la ajabu likatokea. Hakujaribu kuuzuia mkono unaotetemeka. Kinyume chake, alijikabidhi kwa mtikisiko wangu. Mstari wake mweusi ukawa mkwaruzo zaidi, ulioinama zaidi, ulio hai zaidi. Kwa mara ya kwanza nilielewa: kinachoinama si dhaifu. Hilo ndilo umbo la kitu kilichovumilia. Nilitaka kumsimamisha, lakini mimi mwenyewe nilikuwa nikimchora. Mahali nilipomtikisa, mchoro wake ulikua. Mahali nilipotaka kumfuta, umbo lake lilizama zaidi. Siku hiyo nilielewa kwa mara ya kwanza: kuna watu hawaushindi upepo, bali wao wenyewe huwa upepo. Niliogopa kidogo.

Nilimtuma farasi mdogo wa Jeju. Asubuhi moja, alipokuwa akitanga bila kujua achore nini, nilimsukuma farasi mdogo kutoka shambani aje mbele yake. Safari hii sikuwa nimekuja kupokonya. Alikuwa mnyama mdogo, mwembamba, mwenye manyoya ya shingo yaliyovurugika. Hakuwa mkubwa kama farasi wa bara. Hakuwa aking’aa. Nilitaka kuona angemtendeaje kiumbe huyo maskini. Alimtazama kwa muda mrefu sana. Aliutazama mgongo uliopinda wa farasi mdogo, shingo iliyoinama, manyoya ya shingo yaliyofumuliwa na upepo. Hakucheka. Wala hakumhurumia. Aligusa tu bega lake mwenyewe. Ndipo tu nilipoelewa: katika mnyama huyo alijiona mwenyewe. Mtu aliyefukuzwa mbali na bara. Mtu aliyerejea kutoka jukwaa kubwa kwenda kwenye kisiwa kidogo. Mtu mwenye mgongo uliopinda na manyoya yaliyovurugika. Kuta za mawe za kisiwa hiki nazo ziko hivyo. Hazipandi juu kujionyesha. Zinasimama chini, zikiegemeana moja kwa nyingine. Kukaa chini hivyo ndiyo njia yao ya kuvumilia kwa muda mrefu. Farasi mdogo na yeye mwenyewe tayari walilijua hilo. Brashi yake ikaanza kusonga. Umbo la farasi likachongwa kwenye turubai kwa mstari mweusi. Sikumtikisa tena. Siku hiyo niliona mnyama na mwanadamu wakigeuka kuwa ndugu ndani ya mazingira na hali ya hewa ileile. Kwa mara ya kwanza, kwa ajili yake, nilinyamaza.

Nilimuamsha kunguru. Alipoanza kuzoea kumchora farasi mdogo wa Jeju, nilimtikisa kunguru aliyekuwa amelala kwenye tawi la mti mzee wa Celtis. Alikuwa mweusi, mwembamba, jicho moja limefifia, na alikuwa na mguu mmoja. Kunguru wengine waliporuka kama kundi, yeye alibaki peke yake nyuma. Nilimtuma ndege huyo kwenye dirisha la studio yake. Kunguru hakupiga kelele. Alimtazama tu kwa muda mrefu sana. Naye akaweka chini brashi na kutazama moja kwa moja usoni mwa kunguru. Viumbe wawili walipobeba ukimya wa mwingine, nilipita kati yao na kusikiliza. Labda hakujua kunguru alikuwa akisema nini. Lakini usiku huo ndege mweusi aliingia ndani ya mchoro wake. Ndege anayepaa chini juu ya bahari. Au ndege anayesimama kama mlinzi nyuma ya bega la mzee mwenye fimbo. Watu husema kunguru si ndege wa bahati. Lakini mimi najua: kunguru ni roho ya wale wasioweza kuondoka. Je, naye alijua hilo? Je, alijua kwamba kunguru katika mchoro wake kwa kweli alikuwa yeye mwenyewe? Tangu siku hiyo niliibeba sauti ya kunguru kwenda tu kwenye studio yake.

Niliiinua bahari. Ilikuwa vuli moja, wakati brashi yake ilipoanza kuzoea mno. Nilivuta mawimbi makubwa kutoka bahari ya mbali. Nilivuma bila kupumzika usiku tatu na mchana tatu. Paa zilipeperuka, mashua za wavuvi zikavunjika, na wasiwasi wa watu ukachanganyika na upepo.
Nilitaka aogope. Nilitaka kumfundisha tena hofu ambayo mwanadamu anapaswa kuwa nayo.
Alifungua mlango wa studio akatoka. Bila hata joho la nyasi la kujikinga na mvua, akiwa ameshika fimbo moja tu. Alisimama juu ya jabali kando ya bahari. Chini ya miguu yake mawimbi yalipanda kama milima na kuanguka.
Nilimsukuma. Mwili wake ukayumba, lakini hakupiga magoti. Badala yake alijishikilia kwa fimbo.
Sijui aliona nini wakati huo. Najua tu macho yake yalielekea mwisho wa bahari ya mbali, mahali nilipozaliwa. Labda huo ulikuwa upeo wa macho ambao mtu fulani alikuwa ameutazama maisha yake yote. Labda ndipo watu waliowangoja wasiowahi kurudi walipoweka macho yao kwa muda mrefu.
Wakati mwingine mtu aliyeitazama bahari kwa muda mrefu mno huwa jiwe. Nililijua hilo tangu zamani. Kila nilipopita kando ya miamba hiyo, nilipunguza sauti yangu.
Ilikuwa hivyo siku ile pia. Macho yake hayakuelekea katikati ya dhoruba, bali kwenye kungoja kulikokuwa ng'ambo ya dhoruba.
Tangu siku hiyo bahari katika picha zake haikutulia. Daima ilisukasuka, daima ilikuwa nyeusi, daima ilikuwa hai. Na daima kulikuwa na mtu mmoja kwenye picha, amesimama ameipa bahari mgongo. Mzee aliyeegemea fimbo. Au mtu aliyekuwa akigeuka jiwe.
Dhoruba ilipita.
Sikuweza kumvunja. Nilimpa bahari.

Nilimnyang’anya rangi zake. Bahari niliyompa haikuweza kuchorwa kwa rangi alizokuwa nazo. Rangi alizozileta kutoka Tokyo: samawati ya cobalt, nyekundu ya cadmium, ultramarine ya kina. Moja baada ya nyingine nilizikausha. Kwa unyevu nilizifanya kuwa ngumu. Kwa jua nilizififisha. Kwa chumvi nilizipasua. Nilitaka kumwacha akiwa na mikono mitupu. Ili rangi za bara, rangi za Tokyo, rangi za Seoul, zote zimwache. Alikaa kwa muda mrefu mbele ya turubai tupu. Kama mtu asiyejua achore nini. Au kama mtu anayeanza hatimaye kuelewa kile asichopaswa kuchora. Asubuhi moja alitoka kwenda shambani. Nilimfuata. Mkononi mwake alishika kiganja cha nyasi kavu. Alizitazama kwa muda mrefu sana. Hazikuwa kijani. Hazikuwa manjano. Hazikuwa kahawia. Ilikuwa rangi iliyopitia majira yote ya kiangazi, iliyovumilia vuli, na bado ilisimama mbele ya baridi. Rangi iliyoundwa na wakati. Rangi iliyojazwa polepole na mazingira na hali ya hewa ya mahali. Alirudi studio na kuanza kuumba rangi hiyo. Haikuzaliwa katika jaribio la kwanza. Aliichanganya mara kadhaa za makumi. Aliweka tabaka. Akafuta. Na wakati rangi ya nyasi kavu hatimaye ilipotokea juu ya turubai yake, nilielewa. Sikuwa nimechukua rangi zake. Nilikuwa nimechukua rangi alizopaswa kuacha. Sasa anachora kwa rangi yangu.

Nilimfanya asahau majina yake. Alipokuja mara ya kwanza kwenye kisiwa hiki, alikuwa na majina mengi. Jina la tuzo aliyopata Tokyo. Jina ambalo ulimwengu wa sanaa wa Seoul ulimwita. Jina aliloachiwa na mwalimu wake. Majina ambayo wenzake bado waliyakumbuka. Majina hayo yalikuwa mazito. Kila mara aliposhika brashi, majina hayo yalikuwa ya kwanza kuanguka juu ya turubai. Niliyabeba mbali, moja baada ya jingine. Kwanza nilichukua jina la Tokyo. Mpaka alipoacha kuota kwa Kijapani, nililifukia jina hilo baharini. Kisha nikachukua jina la Seoul. Nilisubiri, mpaka barua zikakoma, mpaka habari za maonyesho zikaacha kufika, mpaka hatua za wale waliomtafuta zikawa adimu. Polepole akawa mwepesi. Kila kitu kilicholemea mabega yake kilianguka moja baada ya kingine. Na kadiri mgongo wake ulivyozidi kuinama, ndivyo moyo wake ulivyozidi kushuka chini. Jioni moja, katika kona ya mchoro, alisaini kwa alama ndogo. 志. Ji. Kusudi. Hilo lilikuwa jina alilolichonga ndani yake. Halikuwa kubwa. Halikuwa la kiburi. Lilikuwa tu alama: mwanadamu anayebeba kusudi ndani yake anasimama mahali pamoja. Lilikuwa jina, na wakati huohuo kichwa. Jina hilo sikulichukua. Ni yule tu aliyepoteza vyote visivyohitajika, ndiye hatimaye anaweza kupata jina lake mwenyewe. Siku hiyo mwanadamu mmoja alilithibitisha hilo. Mara moja, kwa kimya, nilipita juu ya jina lake jipya.

Niliusikia ukimya wake. Tangu siku alipochonga jina lake, alizungumza kidogo zaidi na zaidi. Nilifikiri huo ulikuwa huzuni. Nilifikiri ni kukubali kimya kwa mwanadamu mbele ya ulimwengu ulioanza kumsahau. Lakini haikuwa hivyo. Ukimya wake haukuwa mtupu. Ndani yake kulikuwa na sauti ya bahari. Ndani yake kulikuwa na sauti ya nyasi zinazokauka. Ndani yake kulikuwa na pumzi ya farasi mdogo wa Jeju. Ndani yake kulikuwa na mpapatiko wa mabawa ya kunguru. Na chini ya sauti zote hizo nilikuwepo mimi. Alisikiliza. Kwa sababu hakuzungumza, hatimaye aliweza kusikia lugha ya mazingira na hali ya hewa ya mahali. Siku moja mgeni kutoka bara alimwuliza: “Hujisikii mpweke?” Yeye alitabasamu tu. Badala ya kujibu, alifungua dirisha kidogo zaidi. Niliingia kupitia ufa, nikalitikisa mara moja pindo la vazi la mgeni, kisha nikatoka tena. Hilo ndilo lilikuwa jibu lake.

Ninaondoka na kumwacha hapa. Asubuhi ya leo nililitikisa kwa mara ya mwisho dirisha la studio yake. Hakutazama nyuma. Mkono ulioshika brashi haukusimama. Alipokuja mara ya kwanza kwenye kisiwa hiki, nilimjaribu. Niliiangusha kiunzi chake cha kuchorea. Nilichukua rangi zake. Nilibeba mbali majina yake. Niliiinua bahari. Nilitaka apige magoti, aondoke, au avunjike. Alipiga magoti, lakini hakuondoka. Alivunjika, lakini akasimama tena. Na wakati fulani, bila mimi kutambua, akaanza kufanana nami. Mgongo wake ulikuwa umeinama, lakini hakuyumba. Maneno yake yalipungua, lakini yakawa ya kina zaidi. Mstari wake mweusi ukaanza kufanana na nyuzi zangu. Rangi yake ya nyasi kavu ikaanza kufanana na wakati wangu. Sasa hahitaji tena majaribu yangu. Sasa yeye mwenyewe amekuwa mazingira na hali ya hewa ya mahali mwenyewe. Sitamtingisha tena. Nitakaa tu kando ya mchoro wake. Siku atakapoweka brashi chini, nitaipokea pumzi yake ya mwisho na kuirudisha shambani, baharini, kwenye nyasi kavu. Mimi nilikuja kwanza. Lakini yeye atabaki zaidi yangu. Ndani ya turubai yake nitavuma milele.