Салхи

Би түрүүлж ирсэн.

Хүний мөр энэ газарт гарахаас өмнө би аль хэдийн хар чулуун дээгүүр өнгөрч байлаа.

Түүнээс ч эрт нэгэн эмэгтэй шороо тэврэн тэнгис гаталж ирсэн гэдэг. Түүнийг суугаад амьсгалаа гаргахад уул сүндэрлэж, түүнийг алга болсны дараа би л үлдсэн.

Тэр цагаас хойш би энэ газар дээгүүр урссаар ирсэн. Жижиг адуунууд төрөхөөс өмнө ч би дэлнийх нь ширхгийг мэддэг байв. Хэрээ дуугарахаас өмнө ч би дууных нь сүүдрийг мэддэг байв. Хатсан өвс өөрийн бүх цаг хугацааг туулсан өнгөтэй болохоос өмнө ч би дэргэд нь байсан.

Гэтэл нэг өдөр нэгэн эр буцаж ирэв. Таяг тулж, мөрөө бөхийлгөн, тэнгис рүү нуруугаа харуулсан байлаа.

Би түүнийг угтаагүй. Зөвхөн хувцасных нь хормойг татаж, бийрнийх нь үзүүрийг чичрүүлсэн.

Холоос ирсэн хүн энд шууд амьдарч чадахгүй. Өөрийгөө даруу болгосон хүн л эцэст нь намайг зурж чадна.

Түүнийг сорихын тулд би өнөөдөр ч үлээсээр байна.

Би түүнийг таньсангүй. Олон завь энэ аралд ирж зогссон. Олон хүн энэ арлаас явсан. Жижиг морины дэлийг ч, хэрээний дууг ч би урьдаас мэддэг байв. Харин хүний нэрийг цээжилдэггүй. Ирэх хүн ирдэг. Явах хүн явдаг. Миний мэддэг нь ердөө энэ. Гэвч тэр хүн өөр байв. Ачаагаа тавимагцаа тэр далайн өмнө зогсож, маш удаан хөдлөөгүй. Би түүнийг угтаагүй. Би далайн давсыг нүд рүү нь шидсэн. Би элстэй салхийг ам руу нь түлхсэн. Дээл хувцасных нь захыг урчих мэт чангаасан. Түүний авч ирсэн малгайг би өнхрүүлж, далай руу хөөж явуулсан. Эх газраас ирсэн хүмүүсийг би үргэлж ингэж угтдаг: чулуун хашаанд мөргөөд буцаж ирэх салхиар, дээврийн ирмэгийг урах исгэрээгээр. Тэр гуйвсан. Нэг өвдөг нь нойтон чулуун дээр нугарсан. Таяг нь чулууны завсарт гацсан. Би ар талаас нь мөрөн дээр нь түлхсэн. Бие нь ганхсан, гэвч тэр эргэж хараагүй. Хүмүүс түүнийг Токиогоос ирсэн зураач гэдэг байв. Хүмүүс түүнийг Сөүлд ч нэртэй байсан гэдэг байв. Тийм зүйлсийг би мэдэхгүй. Би зөвхөн түүнийг хатсан өвсөн дээр удаан суухыг харсан. Нар жаргав. Дараа нь нар дахин мандав. Тэр одоо ч тэнд байв. Тэгэхэд л би ойлгов: энэ хүн явах хүн биш. Тэр миний зурах хүн биш. Тэр намайг зурах хүн. Анх удаа, нэг хүний өмнө, би амьсгаагаа барив.

Би түүний бийрийг чичрүүлсэн. Шөнө би хаалганы завсраар шурган орж исгэрдэг байв. Цонхны цаасыг урсан. Хөнжлийг нь өргөсөн. Устай савыг нь унагаасан. Тэр нүүрээ дарж, хажуу тийш эргэж хэвтдэг байв. Гэвч ачаагаа боогоогүй. Тиймээс өдөр ч би түүнийг тайван орхиогүй. Түүнийг анх зургийн тавиураа дэлгэсэн өдөр, би түүнийг унагаав. Даавуун зургийг нь элсээр бохирлов. Будгуудыг нь асгав. Би түүнийг уурлахыг хүлээв. Эх газрын зураачид шиг надад нуруугаа харуулаад явахыг нь хүлээв. Гэвч тэр зургийн тавиураа дахин босгов. Өвдөг сөгдөв. Элсийг гөвөв. Бийрээ дахин барив. Би илүү хүчтэй үлээв. Бугуй нь чичирлээ. Зураас нь алдагдлаа. Тэгэхэд хачин зүйл болов. Тэр чичирч буй гараа тогтоох гэж оролдсонгүй. Харин ч миний донсолгоонд өөрийгөө даатгав. Түүний хар шугам илүү ширүүн, илүү мурийсан, илүү амьд болж эхлэв. Тэгэхэд анх удаа би ойлгов: нугарсан зүйл сул дорой биш. Тэр бол тэсэж өнгөрсөн зүйлийн дүр юм. Би түүнийг зогсоохыг хүссэн, гэвч яг үнэндээ би өөрөө түүнийг зурж байлаа. Би түүнийг хаана сэгсэрнэ, түүний зураг тэнд өсөж байв. Би түүнийг хаана арилгахыг хүснэ, түүний дүр тэнд гүнзгийрч байв. Тэр өдөр би анх ойлгосон: зарим хүн салхийг ялдаггүй, харин өөрөө салхи болдог. Би бага зэрэг айсан.

Би Жэжүгийн жижиг морийг илгээсэн. Нэг өглөө, тэр юу зурахаа мэдэхгүй тэнүүчилж явахад, би талбайгаас нэг жижиг морийг түүний өмнө түлхэж аваачив. Энэ удаа булааж авахын төлөө биш байв. Тэр жижиг амьтан байлаа, туранхай, дэл нь салхинд сэгсийсэн. Эх газрын морьд шиг том биш. Гялалзсан ч биш. Би тэр өрөвдмөөр амьтантай тэр яаж харьцахыг хармаар байв. Тэр түүнийг маш удаан харсан. Жижиг морины нугарсан нурууг, бөхийсөн хүзүүг, салхинд сэгсийсэн длийг нь харсан. Тэр инээгээгүй. Өрөвдөж ч хараагүй. Зөвхөн өөрийнхөө мөрөнд хүрсэн. Тэгэхэд л би ойлгов: тэр амьтны дотор тэр өөрийгөө харж байв. Эх газраас алс түлхэгдсэн нэгэн. Их тайзнаас жижиг арал руу буцаж ирсэн нэгэн. Нуруу нь нугарсан, дэл нь сэгсийсэн нэгэн. Энэ арлын чулуун хананууд ч тийм. Тэд өөрийгөө үзүүлэх гэж өндөр сүндэрлэдэггүй. Намхан зогсоно, бие биедээ түшиглэнэ. Тэр намхан байдал нь урт хугацаанд тэсэх арга нь юм. Жижиг морь ч, тэр ч үүнийг аль хэдийн мэддэг байв. Түүний бийр хөдөлж эхлэв. Морины дүрс хар шугамаар даавуун дээр сийлэгдэв. Би түүнийг дахин сэгсэрсэнгүй. Тэр өдөр би нэг амьтан нэг хүнийг нэг нутгийн байгаль, цаг уурын дунд ах дүү болохыг харсан. Анх удаа, түүний төлөө, би нам гүм болов.

Би хэрээг сэрээсэн. Тэр Жэжүгийн жижиг морийг зурахад дасаж эхлэхэд, хөгшин цельтис модны мөчир дээр унтаж байсан нэг хэрээг би сэгсрэн сэрээв. Тэр хар, туранхай, нэг нүд нь бүрхэг, ганц хөлтэй байв. Бусад хэрээнүүд сүргээрээ нисэн одоход, тэр ганцаараа үлддэг байв. Би тэр шувууг түүний урлангийн цонх руу илгээв. Хэрээ дуугарсангүй. Зөвхөн түүнийг удаан харлаа. Тэгээд тэр бийрээ тавьж, хэрээний нүүрийг эгцлэн харав. Хоёр амьд зүйл бие биенийхээ нам гүмийг дааж байх үед, би тэдний дундуур өнгөрч, сонсов. Хэрээ юу хэлснийг тэр мэдээгүй байж магадгүй. Гэвч тэр шөнө, нэг хар шувуу түүний зураг дотор орсон. Далайн дээгүүр намхан нисэх нэг шувуу. Эсвэл таягтай хөгшний мөрний ард манаж зогсох нэг шувуу. Хүмүүс хэлдэг: хэрээ бол сайн ёрын шувуу биш. Гэвч би мэднэ: хэрээ бол явж чадаагүй хүмүүсийн сүнс. Тэр ч бас үүнийг мэдсэн болов уу. Түүний зурган дахь хэрээ үнэндээ өөрөө гэдгийг мэдсэн болов уу. Тэр өдрөөс хойш би хэрээний дууг зөвхөн түүний урлан руу авч очдог болсон.

Би далайг босгосон.
Түүний бийр хэтэрхий дасал болсон нэгэн намар байв. Би алсын далайгаас их давалгааг татан босгов. Гурван шөнө, гурван өдөр амралтгүй үлээлээ. Дээврүүд хийсэж, загасчны завь эвдэрч, хүмүүсийн түгшүүр салхинд холилдов.
Би түүнийг айгаасай гэж хүссэн. Хүнд байх учиртай тэр айдсыг дахин нэг удаа заахыг хүсэв.
Тэр урлангийнхаа хаалгыг нээн гарч ирлээ. Сүрлэн борооны нөмрөг ч өмсөлгүй, ганц таяг атгасан байв. Далайн эргийн цохион дээр зогсов. Хөл доор нь давалгаа уул мэт босож, нуран бууж байлаа.
Би түүнийг түлхэв. Бие нь ганхсан ч тэр өвдөг сөгдөөгүй. Харин таягаа тулан тэсэв.
Тэр үед юу харсныг нь би мэдэхгүй. Харин нүд нь алсын далайн зах, миний төрсөн газар руу чиглэж байв. Тэр нь хэн нэгний насан туршдаа харсан тэнгэрийн хаяа байсан ч байж мэднэ. Эргэж ирэхгүй хүнийг хүлээгсдийн удаан ширтсэн газар байсан ч байж мэднэ.
Далайг хэт удаан харсан хүн заримдаа чулуу болдог. Би үүнийг эртнээс мэднэ. Тэр хаднуудын дэргэдүүр өнгөрөх бүрдээ дуугаа намсгадаг.
Тэр өдөр ч тэгсэн. Түүний нүд чиглэсэн газар шуурганы төв бус, шуурганы цаадах хүлээлт байлаа.
Тэр өдрөөс хойш түүний зурган дахь далай амгалан болоогүй. Үргэлж долгилж, үргэлж хар, үргэлж амьд байв. Тэр далайд нуруугаа харуулсан нэг хүн зураг бүрд заавал байлаа. Таяг тулсан өвгөн байв. Эсвэл чулуу болж буй хүн.
Шуурга өнгөрөв.
Би түүнийг нугалж чадсангүй. Би түүнд далайг өгсөн.

Би түүний өнгөнүүдийг авсан. Миний өгсөн далайг өөрт нь байсан өнгөөр зурах аргагүй байв. Токиогоос авч ирсэн түүний өнгөнүүд: кобальт цэнхэр, кадми улаан, гүн ультрамарин. Би тэднийг нэг нэгээр нь хатаав. Чийгээр хатууруулав. Нараар бүдгэрүүлэв. Давсаар хагалуулсан. Би түүнийг хоосон гартай үлдээхийг хүссэн. Эх газрын өнгө, Токиогийн өнгө, Сөүлийн өнгө, бүгд түүнээс салж одоосой гэж. Тэр хоосон даавууны өмнө маш удаан суув. Юу зурахаа мэдэхгүй хүн шиг. Эсвэл эцэст нь юуг зурах ёсгүйгээ ойлгож эхэлсэн хүн шиг. Нэг өглөө тэр талбай руу гарлаа. Би араас нь дагаж очив. Тэр гартаа атга хатсан өвс барив. Тэр түүнийг удаан харлаа. Тэр ногоон биш. Шар биш. Хүрэн биш. Тэр бол зуныг бүтнээр нь амьдарч өнгөрөөсөн, намрыг тэсэж давсан, өвлийн өмнө одоо ч зогсож буй өнгө байв. Цаг хугацаа бүтээсэн өнгө. Нутгийн байгаль, цаг уур аажмаар хандалсан өнгө. Тэр урлан руугаа буцаж, тэр өнгийг хийж эхлэв. Тэр өнгө эхний оролдлогоор төрөөгүй. Тэр хэдэн арван удаа хольсон. Давхарга тавьсан. Арилгасан. Эцэст нь хатсан өвсний өнгө түүний даавуун дээр гарч ирэхэд, би ойлгов. Би түүнээс түүний өнгийг аваагүй. Харин тэр орхих ёстой өнгөнүүдийг нь авсан байв. Одоо тэр миний өнгөөр зурж байна.

Би түүнд нэрсийг нь мартуулсан. Тэр анх энэ аралд ирэхдээ олон нэртэй байв. Токиод авсан шагналын нэр. Сөүлийн урлагийн ертөнц түүнийг дууддаг нэр. Багш нь түүнд үлдээсэн нэр. Уран бүтээлийн нөхөд нь санаж байсан нэрс. Тэр нэрс хүнд байв. Бийр барих бүрд нь тэр нэрс хамгийн түрүүнд даавуун дээр унадаг байв. Би тэднийг нэг нэгээр нь хол авч явсан. Юуны өмнө Токиогийн нэрийг авсан. Тэр япон хэлээр зүүдлэхээ болих хүртэл би тэр нэрийг далайд булсан. Дараа нь Сөүлийн нэрийг авсан. Би хүлээсэн. Захидал тасрах хүртэл, үзэсгэлэнгийн мэдээ ирэхээ болих хүртэл, түүнийг хайж ирэх хүмүүсийн алхам цөөрөх хүртэл. Тэр бага багаар хөнгөрөв. Мөрөн дээр нь дарж байсан зүйлс нэг нэгээрээ унаж эхлэв. Нуруу нь улам бөхийх тусам, зүрх нь улам нам болов. Нэгэн үдэш, зурагныхаа буланд тэр жижигхэн үсгээр гарын үсэг зурав. 志 — «санаа зорилго» гэсэн утгатай жи үсэг. Энэ бол өөрийнхөө дотор сийлсэн нэр байв. Тэр том биш. Бардам ч биш. Зөвхөн нэг тэмдэг: нэгэн санаа зорилго тээсэн нэг хүн нэг газар зогсож байна. Энэ бол нэр, мөн зэрэгцээд зурагны нэр. Тэр нэрийг би аваагүй. Хэрэггүй бүхнээ алдсан хүн л эцэст нь өөрийн нэртэй болдог. Тэр өдөр нэг хүн үүнийг баталсан. Би түүний шинэ нэрийн дээгүүр нэг удаа чимээгүйхэн өнгөрөв.

Би түүний нам гүмийг сонссон. Өөрийн нэрийг сийлсэн өдрөөс хойш тэр улам бага ярьдаг болов. Би үүнийг уй гашуу гэж бодсон. Өөрийг нь мартаж эхэлсэн ертөнцийн өмнө нэг хүний чимээгүй хүлээн зөвшөөрөл гэж бодсон. Гэвч тийм биш байв. Түүний нам гүм хоосон биш. Тэнд далайн дуу байсан. Тэнд хатаж буй өвсний дуу байсан. Тэнд Жэжүгийн жижиг морины амьсгал байсан. Тэнд хэрээний далавчны дэвэлт байсан. Мөн тэр бүх дууны дор би байсан. Тэр сонсож байв. Тэр ярихгүй байсан учир, эцэст нь нутгийн байгаль, цаг уурын үгийг сонсож чадсан. Нэг өдөр, эх газраас ирсэн зочин түүнээс асуув: “Та ганцаарддаггүй гэж үү?” Тэр зөвхөн инээмсэглэв. Хариулахын оронд цонхоо арай илүү онгойлгов. Би тэр завсраар дотогш орж, зочны хувцасны захыг нэг удаа сэгсрээд, дахин гарч одов. Тэр нь түүний хариулт байв.

Би одоо явж, түүнийг энд үлдээнэ. Өнөө өглөө түүний урлангийн цонхыг би сүүлчийн удаа сэгсэрлээ. Тэр эргэж хараагүй. Бийр барьсан гар нь зогсоогүй. Тэр анх энэ аралд ирэхэд, би түүнийг сорьсон. Зургийн тавиурыг нь унагаасан. Өнгөнүүдийг нь авсан. Нэрсийг нь авч одсон. Далайг босгосон. Би түүнийг өвдөг сөгдөөсэй, явчихасай, эсвэл хугараасай гэж хүссэн. Тэр өвдөг сөгдсөн, гэвч яваагүй. Тэр хугарсан, гэвч дахин боссон. Тэгээд нэгэн мөчид, би өөрөө ч мэдэлгүй, тэр надтай төстэй болж эхэлсэн. Нуруу нь бөхийсөн, гэвч тэр ганхдаггүй байв. Үг нь цөөрсөн, гэвч гүнзгий болсон. Түүний хар шугам миний ширхэгтэй адил болсон. Түүний хатсан өвсний өнгө миний цаг хугацаатай адил болсон. Одоо түүнд миний сорил хэрэггүй. Одоо тэр өөрөө өөрийн нутгийн байгаль, цаг уурын нэгэн бие болсон. Би түүнийг дахин сэгсрэхгүй. Би зөвхөн түүний зургийн дэргэд үлдэнэ. Тэр бийрээ тавих өдөр, би түүний сүүлчийн амьсгалыг хүлээн авч, түүнийг буцаана талбайд, далайд, хатсан өвсөнд. Би түрүүлж ирсэн. Гэвч тэр надаас ч удаан үлдэнэ. Түүний даавуун зураг дотор би үүрд үлээх болно.