Зураг

Би дууссаны дараа эхэлсэн. Зураач сүүлчийн бийрээ тавих агшинд, тэр нэг алхам ухарсан, харин би нэг алхам урагш гарсан. Магадгүй тэр намайг өөрөө бүтээсэн гэж бодсон байх. Гэвч би мэднэ. Түүний бүтээсэн зүйл зөвхөн миний бие. Миний доторх салхийг тэр бүтээгээгүй. Тэр бол фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) эртний цаг хугацаанаас илгээсэн зүйл. Миний доторх хатсан өвсний өнгийг тэр хольж гаргаагүй. Энэ нутгийн байгаль, цаг уурын цаг хугацаа түүний гарыг зээлэн энд тогтсон юм. Би анх удаа даавуун дээр нүдээ нээсэн. Урлангийн намхан таазыг харсан. Цонхны гаднах далайн дууг сонссон. Мөн нэг хүний бөхийсөн нурууг харсан. Тэр намайг маш удаан харсан. Би ч түүнийг маш удаан харсан. Бид хоёул мэдэж байлаа. Тэр агшнаас хойш бид өөр өөр цаг хугацаанд амьдрах болно. Тэр хөгширнө. Харин би, түүнийг алга болсны дараа, үлдэнэ. Нам гүм дотор би амьсгалж эхэлсэн.

Намайг хананд өлгөсөн. Урлангаас гарч, өөр нэг орон зайд анх удаа орсон тэр өдөр, би танихгүй гэрлийн дор зогсож байлаа. Тэр бол цагаан хана. Миний эргэн тойронд модон хүрээ. Миний хажууд жижиг шошго. Хүмүүс үүнийг “үзэсгэлэн” гэж нэрлэдэг. Тэр гэрэл юу болохыг би мэдэхгүй байсан. Тэр харцууд юу болохыг ч мэдэхгүй байв. Хүмүүс миний өмнүүр өнгөрч байлаа. Зарим нь хурдан алхав. Зарим нь удаан. Зарим нь толгойгоо хазайлгав. Зарим нь нүдээ онийлгов. Харин зарим нь маш удаан зогсож намайг хардаг байв. Тэгэхэд л би ойлгосон. Би зөвхөн хананд өлгөгдсөн зүйл биш. Би хүн бүрийн нүдэнд орж байлаа. Зарим харц намайг шүргээд өнгөрсөн. Зарим харц намайг түр зуур тогтоосон. Гэвч нэг харцанд, удаан тогтсон тэр харцанд, би хоёр дахь удаагаа зурагдсан. Зураачийн зурсан нь миний бие байв. Үзэгчийн харцын зурсан нь миний сүнс байв. Тэгэхэд л би ойлгосон. Уран зураг урлан дотор дуусдаггүй. Уран зураг дахин эхэлдэг нэг хүний харц зогссон газарт. Хананд өлгөгдсөн хэвээр би аажмаар өсөж байлаа.

Би Жэжүгийн жижиг морь. Зураачийн талбай дээр харсан тэр амьтан миний дотор орж ирсэн. Нугарсан нуруу, бөхийсөн хүзүү, сэгсийсэн дэл. Гэвч би тэр амьтны хөрөг биш. Би тэр амьтныг харсан хүний зүрх юм. Зураач миний өмнө зогсоод өөрийнхөө мөрөнд хүрсэн. Би ч бас мэднэ. Түүний харсан зүйл амьтан биш, өөрөө байв, тэр амьтанд туссан өөрөө. Шахагдан гарсан нэгэн. Жижиг болсон нэгэн. Гэсэн ч — яваагүй нэгэн. Одоо хүмүүс миний өмнө зогсоно. Нэг нь хэлнэ: “Зүгээр л морь байна.” Нөгөө нь хэлнэ: “Ямар ганцаардмал амьтан бэ.” Гэвч хааяа, маш ховор, нэг хүн миний өмнө зогсоод удаан хугацаанд хөдөлдөггүй. Түүний мөр бага зэрэг бөхийсөн. Түүний нүд бага зэрэг бүрхэг. Би мэднэ. Тэр хүн ч бас өөрийгөө харж байна. Миний доторх Жэжүгийн жижиг морь одоо ганцхан байхаа больсон. Зураачийн жижиг морь бий. Мөн намайг харсан бүх хүний жижиг морь нэг нэгээрээ бий болдог. Ингэж, нам гүм дотор, би аажмаар нэг сүрэг болдог. Шахагдан гарсан хүмүүсийн ах дүү болж, би энд байна.

Би дотроо хэрээ тээдэг. Зураачийн зурсан хар шувуу. Туранхай, нэг нүд нь бүрхэг, ганц хөлтэй, явж чадаагүй шувуу. Заримдаа хүмүүс миний өмнө багахан түгшүүртэй зогсоно. “Яагаад заавал хэрээ гэж?” Зарим нь харцаа буруулна. Зарим нь санаа алдана. Би тэднийг буруутгахгүй. Тэдэнд удаан хугацаанд тэгж заасан. Хэрээ бол муу ёрын шувуу гэж. Хэрээний дуу сонсвол эхчүүд давс цацдаг гэж. Гэвч миний доторх хэрээ муу ёр биш. Тэр бол зүгээр л тэсэж өнгөрсөн зүйл. Сүргээсээ түлхэгдэн гарсан зүйл, нэг нүд, нэг хөлөө алдсан нэгэн, гэвч өөрийн байраа орхиж яваагүй зүйл. Энэ арлын бүх салхийг хүлээн авсан зүйл, энэ арлын бүх бороог тэссэн зүйл, гэвч өөрийн хар өдийг алга болгоогүй зүйл. Заримдаа нэг хүн миний өмнө удаан зогсоно. Хувцас нь цэмцгэр ч түүний хаа нэгтээ жаахан эцэж турсан зүйл бий. Нүд нь гэрэлтэй, гэвч хаа нэгтээ бага зэрэг бүрхэг. Тэр хүн миний доторх хэрээг харна. Хэрээ ч түүн рүү эргэн харна. Тэр агшинд хоёр хэрээ бие биенээ танина. Би тэдний дунд нам гүмээр үлдэнэ. Би саад хийхгүй. Зөвхөн тэдэнд нэг газар өгнө. Сайн ёрын шувуу биш. Муу ёрын шувуу ч биш. Зөвхөн тэсэж өнгөрсөн зүйл. Миний дотор тээж буй шувуу энэ.

Би дотроо шуурга тээдэг. Зураачийн хадны ирмэг дээр харсан тэр далай миний дотор одоо ч үймэрч байдаг. Хар давалгаанууд уул шиг босож, дараа нь нурж унана. Зургийн гадаргын дотроос салхи зогсолтгүй үлээнэ. Би хүрээнд хаагдсан, гэвч миний доторх далай хэзээ ч амгалан болоогүй. Хүмүүс миний өмнө байнга асууна: “Яагаад ийм ширүүн юм бэ?” “Тэр яагаад тайван далай зураагүй юм бол?” Би хариулдаггүй. Би зөвхөн дотроо тээсэн далайгаа үргэлжлүүлэн донсолгодог. Гэвч заримдаа нэг хүн ирээд миний өмнө удаан хугацаанд хөдөлгөөнгүй зогсоно. Түүний мөр бага зэрэг чичирнэ. Амьсгаа нь гүн болно. Би мэднэ. Тэр хүн ч бас дотроо шуурга тээж явна. Дэлхий дээр тийм хүмүүс бий. Гаднаа тэд нам гүм, гэвч дотор нь давалгаа зогсолтгүй хагардаг. Тэдэнд нойргүй олон шөнө бий. Яагаад гэдгээ мэдэхгүй чичирдэг. Тийм хүн миний өмнө зогсоход, эцэст нь тэр санаа нь амарна. “Миний доторх шуурга зөвхөн минийх биш.” “Хэн нэгэн үүнийг урьд нь зурчихсан байна.” “Тэгвэл би солиороогүй юм байна.” Тэр хүн тэр хөнгөрлийг авч явахад, миний доторх шуурга түр амьсгаагаа зогсоогоод түүнийг даган хамт алхана. Тэр шуурга гамшиг биш. Шуурга бол зарим сүнсний амьдрах арга. Тэдний төлөө, өнөөдөр ч би үймэрсээр байна.

Би хатсан өвсний өнгө.
Зураач алгандаа тавин удаан харсан өвсний ганц ширхэг. Түүний өнгө миний бүхнийг бүрдүүлдэг.
Алтан өнгө гэж бүү дууд. Алтан өнгө хэтэрхий гоёмсог. Хүрэн гэж бүү дууд. Хүрэн хэтэрхий бараан. Надад өөр нэр үгүй. Би зөвхөн хатсан өвсний өнгө.
Зуны ногооныг бүрэн амьдарсан цаг миний дотор бий. Намрын наранд аажмаар хатсан цаг миний дотор бий. Салхинд илэгдэж, давсанд идэгдэж, бороонд норж, дахин хатсан цаг миний дотор бий.
Өнгө цөөн гээд зураг ядуу биш. Өнгө нэгэн хэвийн гээд цаг хугацаа нэгэн хэвийн биш.
Миний ганц өнгөн дотор удаан тэнүүчлээд эргэж ирсэн нэг хүний зам бий. Миний ганц өнгөн дотор нутгийн байгаль, цаг уурын аажмаар хандалсан цаг хугацаа бий.
Заримдаа нэг хүн миний өмнө зогсоно. Намайг харж байснаа өөрийн алгыг доош харна. Тэр алган дээр ч үл үзэгдэх өвсний ганц ширхэг бий.
Би мэднэ. Тэр ч одоо өөрийн цаг хугацааны өнгийг харж байгааг.

Би хэрэгтэй хэмжээгээрээ л авсан. Бэх, мөн хатсан өвсний өнгө. Надад байгаа нь ердөө энэ. Зураачийн гүн шургуулганд хийж орхисон тод өнгөнүүд: кобальт, кадми, ультрамарин, шунх улаан, миний дотор байхгүй. Заримдаа хүмүүс миний өмнө зогсоод хэлнэ: “Энэ зураг яагаад ийм цөөн өнгөтэй юм бэ?” “Үүнийг илүү баялаг зурж болох байсан.” Би хариулдаггүй. Би зөвхөн чимээгүйхэн хоёр өнгөө нээдэг. Хар бэх бол энэ арлын шөнө. Хатсан өвсний өнгө бол энэ арлын цаг хугацаа. Шөнө, цаг хугацаа. Энэ хоёроор нэг ертөнцийг бүтээхэд хангалттай. Харин ч би олон өнгөтэй байсан бол илүү ядуу болох байсан. Олон өнгөтэй байсан бол аль ч өнгө өөрийн байраа олохгүй байсан. Олон өнгөтэй байсан бол фүдогийн дуу булагдах байсан. Заримдаа нэг хүн миний өмнө хэлнэ: “Энэ энгийн байдал хачин гүн юм.” Тэгэхэд л би нам гүм дотор инээмсэглэнэ. Тэр хүн таньсан байна. Орхих нь элбэг дэлбэг байдал гэдгийг. Цөөн байх нь гүн байх гэдгийг. Хоёр өнгөн дотор түмэн өнгө оршдог гэдгийг. Миний даавуу ядуу биш. Миний даавуунд яг хэрэгтэй зүйл нь л бий. Тэр бол миний баялаг.

Би дотроо ганц үсэг тээдэг. Миний нэг жижигхэн газарт, нэг буланд минь, хар бэхээр бичсэн ганц үсэг бий. 志 — «санаа зорилго» гэсэн утгатай жи үсэг. Тэр том биш. Гоёмсог биш. Бараг үл үзэгдэх нэг газарт чимээгүй сууж байдаг. Заримдаа хүмүүс түүнийг анзааралгүй өнгөрнө. Тэд гадаргын доторх салхийг харна. Далайг харна. Жэжүгийн жижиг морийг харна. Тэдний харц тэр жижиг үсэгт хүрэхгүй. Би тэднийг буруутгахгүй. Тэр үсэг өөрийгөө харуулах гэж тэнд байгаа биш. Тэр бол зөвхөн мөр: нэг хүн нэг газар зогсож байсан. Гэвч заримдаа нэг хүн миний өмнө удаан зогсоод тэр жижиг үсгийг олж харна. Тэр бөхийж, ойртож, харна. “Энэ уран бүтээлчийн нэр үү?” “Энэ түүний жинхэнэ нэр үү?” “Энэ юу гэсэн үг вэ?” “Энэ гарын үсэг үү, эсвэл зургийн нэр үү?” Би хариулж чадахгүй. Би зөвхөн тэр үсэг дотор хаагдсан цагийг чимээгүйхэн нээнэ. Тэр зөвхөн нэг зүйлд харьяалагдахгүй. Тэр бол нэг хүн өөртөө өгсөн нэр, мөн зэрэгцээд түүний насан туршдаа зурсан бүх зургийн нэр. Тэр гарын үсэг шиг жижиг сууж байдаг, гэвч санаа зорилгоороо бүх гадаргыг түшиж байдаг. Нэр ба зургийн нэр: хоёр байрлал нэг үсгэн дээр давхардана. Тэр бол Токиогийн өгсөн нэр биш. Сөүлийн өгсөн нэр биш. Багшийн, гэр бүлийн, ертөнцийн өгсөн нэр биш. Түүний гар хоосон болсны дараа, тэр фүдогийн өмнө өвдөг сөгдсөний дараа, тэр хатсан өвсний өнгийг хүлээн авсны дараа, нэг хүн өөрийнхөө дотроос тэр ганц үсгийг гаргаж ирсэн. Гэвч тэр ганц үсэг зөвхөн түүнийх байгаагүй. Эртнээс энэ нутагт өөрсдийгөө арилгаж, санаа зорилгоо л үлдээсэн хүмүүсийн түүх урсаж ирсэн. Нэрээс удаан үлдэх зүйл, биеэс удаан тогтох зүйл. Хүн одсоны дараа ч зарим санаа зорилго салхи мэт үлддэг.
Хуучин түүх газарт үлддэг шиг нэг зураач зургуудаа үлдээсэн. Тиймээс тэр ганц үсэг, 志 нь нэг хүний нэрийн зэрэгцээ өөрийгөө даруу байлгаж, санаа зорилгоо л үлдээхийг хүссэн хүмүүсийн чимээгүй гарын үсэг юм.
Тэр үсэг жижиг ч миний хүндийн төв. Тэр үсэг байхгүй бол, миний бүх гадарга хөвөх байсан. Тэр үсгийн ачаар би нэг газар үндэслэж чадна. Санаа зорилго тээсэн хүн л өөрийн нэртэй болж чадна. Нэртэй хүн л уран зураг болж үлдэж чадна. Тэр ганц үсгэн дээр, өнөөдөр ч би нам гүм дотор амьсгалж байна.

Би нам гүмээр ярьдаг. Миний гадарга дээр үг байхгүй. Тайлбар байхгүй. Заримдаа нэр нь хүртэл хоосон үлддэг. Зураач надад үг өгөөгүй. Учир нь тэр намайг нам гүм дотор зурсан. Одоо би ч бас хүмүүсийн өмнө нам гүмээр зогсдог. Хүмүүс миний өмнө зогсохдоо заримдаа амаа нээнэ. “Энэ зураг юуг зурсан юм бэ?” “Энэ юу гэсэн утгатай вэ?” “Ямар санаа агуулж байна?” Би хариулдаггүй. Хариулт надад байхгүйдээ биш. Хариултыг үг рүү шилжүүлж болдоггүй учир. Миний доторх салхи нэг үг биш. Миний доторх далай нэг өгүүлбэр биш. Миний доторх хатсан өвс ямар ч хэл рүү орчуулагдахгүй. Гэвч заримдаа нэг хүн миний өмнө зогсоод амаа хамхина. Тэр тайлбар нэхдэггүй. Утга асуудаггүй. Зүгээр л удаан харна. Тэр нам гүм дотор, тэгэхэд л, би түүнтэй ярьдаг. Үгээр биш. Салхины ширхэгээр, далайн амьсгалаар, өвсний цаг хугацаагаар. Тэр хүн ойлгоно. Түүний ойлгосон зүйлийг магадгүй өөрөө ч тайлбарлаж чадахгүй байх. Зөвхөн эргэж явах үед нь түүний мөр бага зэрэг хөнгөрсөн байдаг. Нүдэнд нь нэгэн гэрлийн зурвас үлддэг. Тэр л хангалттай. Үг хүрч чадахгүй газарт зураг бий. Тайлбар зогссон газарт фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) урсана. Би нам гүмээр ярьдаг нэгэн. Зөвхөн нам гүмийг сонсож чаддаг хүнд би сонсогдож эхэлдэг.

Би үлдэнэ. Зураач хөгширсөн. Гар нь чичирч эхэлсэн. Бийр нь улам удаан болсон. Нэг өдөр, тэр сүүлчийн бийрээ тавьсан. Тэгээд дахин хэзээ ч аваагүй. Салхи түүний сүүлчийн амьсгалыг хүлээн авч, түүнийг талбайд буцаан өгсөн. Би тэр бүхнийг харсан. Би гуниглаагүй. Түүний надад заасан нэг зүйл бий. Цөллөг бол ерөөл. Төгсгөл бол өөр нэг эхлэл. фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур), хүн алга болсон ч, түүний зураг дотор үргэлжлэн үлээдэг. Одоо би ганцаараа. Гэвч би ганцаарддаггүй. Хананд өлгөгдсөн хэвээр, би өдөр бүр сэрүүн байдаг. Хүмүүс ирнэ. Хүмүүс явна. Нэг үе өнгөрнө. Өөр нэг үе ирнэ. Музейн гэрэл өөрчлөгдөнө. Хүрээний мод хөгширнө. Гэвч миний доторх салхи зогсохгүй. Миний доторх далай амгалан болохгүй. Миний доторх хатсан өвс өөрийн өнгөө алдахгүй. Жэжүгийн жижиг морь талбай дээр зогссоор байна. Хэрээ ертөнцийг нэг нүдээрээ харсаар байна. Таяг тулсан өвгөн одоо ч тэнгэрийн хаяаны цаад руу ширтсээр байна. Нэг өдөр, нэг хүүхэд миний өмнө зогсоно. Тэр хүүхэд намайг зурсан хүний нэрийг мэдэхгүй. Гэвч намайг харах тэр хүүхдийн нүдэнд би дахин нэг удаа зуруулна. Энэ бол миний мөнх байдал. Зураач намайг бүтээсэн. Үзэгчийн харц намайг дахин бүтээнэ. Мөн үл үзэгдэх фүдо намайг дахин дахин бүтээсээр байна, зогсолтгүй. Би дууссаны дараа эхэлсэн. Тэгээд би дуусахгүй. Нам гүм дотор, би энд байна. Өнөөдөр, маргааш, түүнээс цааш. Хатсан өвсний өнгөөр, хар салхины ширхэгээр, дөчин жилийн буцалтын дараа нэг хүн өөрийн газрыг олж хүрсэн тэр газарт, би үлдэнэ.