Зураач

Эцэст нь би буцаж ирлээ. Би энэ арлыг зургаан настайдаа орхисон. Осака руу, Токио руу, дараа нь Сөүл рүү. Тэр өдрөөс хойш дөчин жил өнгөрчээ. Хүмүүс намайг амжилтад хүрсэн гэдэг. Би Японд том шагнал авсан. Сөүлийн урлагийн ертөнцөд нэртэй болсон. Их сургуульд оюутнуудад заасан. Би энэ бүхнийг зам гэж бодож байлаа. Гэвч нэг өдөр, өөрийнхөө нэг зургийг гэнэт хараад, би ойлгосон. Тэр зураг дотор би байсангүй. Багшийн минь мөр байсан. Цаг үеийн моод байсан. Өрнөдийн арга техник байсан. Гэвч би тэнд байсангүй. Тэр шөнө би удаан унтаж чадсангүй. Цонхны гадна Сөүлийн гэрэл урсаж байв. Тэр гэрлүүдийн цаана хаа нэгтээ салхины дуу сонсогдох шиг болсон. Тэр бол алсын өдрийн салхи, ээжийнхээ нуруун дээр энэ арлыг орхин явсан тэр өдрийн салхи байлаа. Би ачаагаа бэлдсэн. Хүмүүс намайг тогтоох гэж оролдсон. “Тийм хол арал дээр та юу хийх юм бэ?” Би хариулж чадаагүй. Би зөвхөн нэг зүйлийг мэдэж байв. Би тийшээ очиж байгаа биш. Ямар нэг зүйл намайг дуудаж байсан. Онгоцноос буугаад тэр салхийг анх удаа дахин хүлээн авахад, би ойлгов. Салхи зөөлөн биш байв. Намайг танихгүй мэт хатуу түлхэв. Хувцас руу минь давс үлээв. Намайг эргэж харахад мөрөн дээр минь хоёр удаа цохив. Гэвч тэр ширүүн хүрэлт танихгүй биш байлаа. Ээжийнхээ нуруун дээр жаахан хүүхэд байхдаа хүлээн авсан яг тэр салхи мөн байв. Ээж тэр салхийг «халман», эмээ гэж дууддаг байв. Билгийн тооллын хоёрдугаар сарын шинийн нэгэнд баруун далайгаас ирж, арван тав хоног саатаад явдаг гэдэгсэн. Будааны боов хийж далайн эрэгт өргөхөө мартаж болохгүй гэж захидаг байлаа. Боовтой жижиг таваг, давстай далайн салхи, ээжийн гарын үнэр.
Токиогийн гудамжаар алхахдаа ч, Сөүлийн урландаа бийр барихдаа ч би тэр халманы нэрийг нэг ч удаа санаагүй. Дөчин жилийн турш нэг ч удаа. Үүнийг мухар сүсэг гэж сурч, мунхаг хуучин заншил гэж үздэг байлаа.
Гэвч онгоцноос буусан тэр мөчид нэр нь эхлээд биед минь эргэн ирэв. Толгой минь санадаггүйг мөр минь санаж байжээ. Нүүрэнд хүрэх салхи ээжийн дуугаар намайг дуудав. Үнэндээ би хэзээ ч явж байгаагүй. Би зөвхөн, удаан хугацаанд, маш удаан хугацаанд, буцах зам дээр явж байсан юм.

Миний гар хоосон байлаа. Буцаж ирсний эхний жил, би юу ч зурж чадсангүй. Урлангаа бэлдсэн. Даавуунуудаа тавьсан. Будгуудаа нээсэн. Бийрээ барьсан, гэвч гар хөдлөөгүй. Юу зурахаа би мэдэхгүй байв. Токиод сурсан арга техникүүд энэ арал дээр эвгүй санагдав. Сөүлд зурж байсан байгаль үзэмжүүд энд байхгүй байв. Надад байсан бүх зүйл энэ газар дээр хэрэггүй болов. Би ичсэн. Дөчин жил зураг зурсан хүн хоосон даавууны өмнө хүүхэд шиг зогсож байлаа. Би урлангийнхаа хаалгыг хааж, талбай руу гарсан. Юм харах гэсэндээ биш. Би зөвхөн тэнд байхыг хүссэн. Энэ арлын шороон дээр. Энэ арлын салхин дотор. Нар мандаж, нар жаргав. Өвс хөдөлнө. Жэжүгийн жижиг морь өнгөрнө. Би юу ч хийсэнгүй. Зөвхөн харж байлаа. Нэг өдөр, сүрлэн дээвэртэй намхан байшингийн өмнө миний бийр удаан зогсов. Хэлбэрээс нь өмнө байр байдал нь харагдсан. Тэр байшингийн өмнө би аажмаар сурч эхэлсэн. Зураг яарах ёсгүйг. Ингэж нэг жил өнгөрөв. Хүмүүс намайг зураг зурахаа больсон гэж бодсон байх. Заримдаа би өөрөө ч тэгж бодсон. Гэвч одоо, эргэж харахад, би ойлгож байна: тэр жил хамгийн чухал жил байжээ. Гартаа атгасан бүх зүйлээ тавихын тулд надад нэг жил хэрэгтэй байсан. Хоосон гартай хүн болохын тулд надад нэг жил хэрэгтэй байсан. Гар хоосон болсон үед л фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) гарт минь ямар нэгэн юм атгуулж чаддаг. Тэр үед би үүнийг мэдээгүй. Би зөвхөн хүлээж байсан.

Би өвсний өнгийг харсан. Тэр жилийн намрын сүүл байв. Би талбай дээр сууж, юу ч бодолгүй гараа сунган нэг өвс таслав. Түүнийг алгандаа тавиад маш удаан харсан. Би өвсний өнгийг харсан. Хачин юм. Би дөчин жил зураг зурсан атлаа, өвсний өнгийг үнэхээр харж байгаагүй. Би түүнийг ногоон гэж нэрлээд өнгөрдөг байв. Би түүнийг хатсан навч гэж нэрлээд мартдаг байв. Гэвч тэр өдөр, миний алганд байсан тэр өвс ямар ч нэрээр дуудагдахгүй байлаа. Тэр бол зуны бүх ногооныг амьдарч өнгөрөөсөн өнгө байв. Тэр бол намрын наранд аажмаар хатсан өнгө байв. Тэр бол салхинд тоо томшгүй удаа хүргүүлсэн, давс шингээсэн өнгө байв. Цаг хугацаа бүтээсэн өнгө. Нутгийн байгаль, цаг уурын хандалсан өнгө. Тэр алт биш. Алтан өнгө хэтэрхий гоёмсог. Тэр хүрэн биш. Хүрэн хэтэрхий бараан. Тэр бол хатсан өвсний өнгө. Түүнд өөр нэр байхгүй. Тэр өнгө зөвхөн тэр өнгө. Би тэр өвсийг урлан руугаа авч ирэв. Би өнгө хольж эхлэв. Хэдэн арван удаа бүтэлгүйтэв. Шороо нэмэхэд өнгө хэтэрхий хүнд болов. Шар нэмэхэд өнгө хэтэрхий хөнгөн болов. Ногооны дурсамжийг хадгалах гэж оролдоход өнгө худал болж байв. Зөвхөн хатсаныг нь тодруулахад өнгө үхсэн өнгө болж байв. Өдрүүд өнгөрөв. Эцэст нь тэр өнгө даавуун дээр гарч ирэхэд, би гараа зогсоож, түүнийг удаан харсан. Би түүнийг бүтээгээгүй. фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) миний гарыг зээлж, өөрийн өнгийг зурсан байв. Тэр өдөр би анх удаа ойлгосон: зураг бол миний хийдэг зүйл биш юм.

Би Жэжүгийн жижиг морины өмнө зогссон. Тэр амьтныг талбай дээр анх харсан өдөр, би удаан хугацаанд хөдөлж чадсангүй. Тэр жижиг морь байв, туранхай, дэл нь сэгсийсэн. Эх газрын морьд шиг том биш. Гялалзаагүй. Уралдааны морь биш. Ачаа чирэгч морь ч биш. Тэр бол зүгээр л хөгшин амьтан, энэ арлын салхи, бороо, нарыг тэсэж амьдарсан амьтан байлаа. Тэр намайг харсан. Би ч түүнийг харсан. Тэгэхэд хачин зүйл болов. Тэр амьтны нугарсан нуруун дотор би өөрийнхөө нурууг харсан. Бөхийсөн хүзүүн дотор нь би өөрийнхөө хүзүүг харсан. Салхинд сэгсийсэн дэл дотор нь дөчин жилийн тэнүүчлэл, буцалтын дараах өөрийнхөө үсийг харсан. Би ичсэн. Мөн зэрэгцээд хачин баяр мэдэрсэн. Эх газарт амьдарч байхдаа би том морьд зурмаар байдаг байв. Гялалзсан булчинтай, салхинд хийсэх дэлтэй, сүр жавхлантай морьд. Өрнөдийн зураачдын зурсан шиг морьд. Гэвч энэ арал дээр тийм морьд байхгүй. Энэ арал дээр надтай төстэй нэг морь байсан. Алс түлхэгдсэн нэгэн. Жижиг болсон нэгэн. Гэсэн ч — яваагүй нэгэн. Тэр өдөр би урландаа буцаж, Жэжүгийн жижиг морийг анх удаа зурсан. Би түүнийг томоор зураагүй. Гоёмсог болгож ч зураагүй. Зүгээр л байгаагаар нь зурсан: нугарсан нуруу, бөхийсөн хүзүү, сэгсийсэн дэл. Зураг дуусаж, би нэг алхам ухрахад, би инээмсэглэсэн. Тэр бол Жэжүгийн жижиг морины хөрөг биш байв. Тэр бол миний өөрийн хөрөг байлаа.

Би хэрээг хүлээн авсан. Нэгэн өвлийн өглөө, хар шувуу миний урлангийн цонхон дээр суусан байв. Тэр хөгшин хэрээ, туранхай, нэг нүд нь бүрхэг, ганц хөлтэй байлаа. Бусад шувууд сүргээрээ нисэн одоход, тэр ганцаараа үлддэг байв. Би түүнийг хөөсөнгүй. Зөвхөн нүүрийг нь эгцлэн харсан. Эх газарт хэрээг сайн ёрын шувуу биш гэдэг байв. Хэрээ дуугарвал муу ёр шүглэнэ хэмээн хүмүүс давс цацдаг байлаа. Би ч бас удаан хугацаанд тэгж сурч, тэгж итгэсэн. Гэвч тэр өглөө, цонхон дээрх хэрээ айх ёстой амьтан биш байв. Тэр зүгээр л явж чадахгүй нэгэн байлаа. Өөрийн сүргээс түлхэгдэн гарсан нэгэн. Ертөнцийг нэг нүдээрээ хардаг нэгэн. Эцэст нь, энэ арлыг орхиж яваагүй нэгэн. Би түүнийг таньсан. Тэр шувуун доторх ямар нэг зүйл миний дотор ч байгааг ойлгосон. Эх газрын урлагийн ертөнцийн зах руу түлхэгдсэн нэгэн. Ертөнцийг нэг нүдээр — магадгүй буруу нүдээр — харж ирсэн нэгэн. Гэсэн ч — өөрийнхөө байрыг орхидоггүй нэгэн. Тэр өдрөөс хойш би хэрээ зурж эхэлсэн. Хүмүүс гайхсан. “Яагаад заавал хэрээ гэж? Алаг шаазгай ч байна. Цагаан дэглий ч байна.” Би хариулж чадаагүй. Би зөвхөн мэдэж байсан. Хэрээ сайн ёрын ч, муу ёрын ч шувуу биш. Хэрээ бол фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) дотор тэсэж өнгөрсөн хүмүүсийн дүр. Энэ арлыг орхидоггүй хүмүүсийн дүр. Энэ газрыг харж хамгаалсан хүмүүсийн дүр. Эцсээ хүртэл өөрийн өнгөө алга болгоогүй хүмүүсийн дүр. Миний зурган дахь хэрээ гунигтай биш. Тэр зөвхөн удаан тэссэн нэгний нүүртэй. Миний нүүр аажмаар тэр нүүртэй адилхан болж байгааг би мэднэ.

Би шуурган дотор зогссон. Тэр намар, гурван өдөр, гурван шөнө салхи зогсоогүй. Дээврүүд ниссэн. Загасчдын завь хагарсан. Хүмүүсийн түгшүүр салхинд холилдсон. Би урлан дотроо цааш сууж чадсангүй. Юу намайг гадагш татсаныг мэдэхгүй. Гартаа зөвхөн таягтай, сүрлэн борооны нөмрөг ч өмсөлгүй, би хадны ирмэг рүү гарсан. Долгионууд уул шиг босож, дараа нь нурж унасан. Салхи намайг түлхсэн. Нэг алхам цаашилбал, хар далай намайг залгих байв. Гэсэн ч хачин нь, би айсангүй. Салхи хувцасны минь захыг уран, миний дотор орж ирсэн, биен дотор минь нэгэнтээ эргэлдээд, дахин гарч одсон. Тэр үед би анх удаа фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) дотор зогсоно гэдэг юу болохыг ойлгосон. Эх газарт би борооноос нуугддаг байсан. Салхинаас өөрийгөө халхалдаг байсан. Шуурганаас айдаг байсан. Тэр бүх зүйл миний гадна байсан. Тэр бүхэн намайг заналхийлдэг юмс байв. Гэвч тэр өдөр, хадан дээр, би ойлгосон. фүдо миний гадна байгаагүй. фүдо бол миний оршин байж чадах ганц газар байлаа. Шуурга гамшиг биш. Шуурга бол фүдо өөрийгөө хамгийн гүнээр илчилдэг агшин юм. Тэр агшинд л, би эцэстээ фүдогийн нэг хэсэг болсон. Би урландаа буцаж, далай зурж эхэлсэн. Миний далай амгалан биш. Миний далай үргэлж долгилдог. Тэр хар, ширүүн, амьд. Хүмүүс асуудаг: “Та яагаад тайван далай зурдаггүй юм бэ?” Би хариулдаг: “Миний харсан далай хэзээ ч тайван байгаагүй.” Тэр өдөр, хадан дээр, би насан туршдаа зурах тэр далайгаа харсан.

Би өнгөнүүдийг орхисон. Токиогоос авч ирсэн өнгүүд надад байсан. Кобальт цэнхэр, кадми улаан, гүн ультрамарин, тод шунх улаан. Тэд үнэтэй өнгүүд, Европоос ирсэн, гуурс бүр нь үнэ цэнтэй байлаа. Би тэднийг удаан хугацаанд нямбай хадгалсан. Хамаагүй хэрэглэдэггүй байсан. Арчиж цэвэрлээд буцааж байранд нь тавьдаг байв. Гэвч энэ арал дээр амьдарч эхлэхэд тэр өнгүүд улам эвгүй санагдаж байгааг мэдэрсэн. Кобальт цэнхэр энэ арлын далайг зурж чадахгүй. Тэр далай илүү хар, илүү ширүүн, илүү гүн. Кадми улаан энэ арал дээр хаана ч байхгүй. Энд тэгж хашхирдаг өнгө байхгүй. Ультрамарин ч байхгүй. Шунх улаан ч байхгүй. Тэдний аль нь ч энэ фүдогийн хэл биш байв. Нэг өдөр би тэр өнгүүдийг нэг дор цуглуулав. Тэднийг удаан харсан. Тэд миний залуу насны алдар байв. Тэд миний амжилтын нотолгоо байв. Тэд миний бахархал байв. Гэвч тэд энэ арлын өнгө биш. Би тэднийг хаяагүй. Зөвхөн гүн шургуулганд хийж, дахин хэзээ ч гаргаагүй. Түүний оронд шинэ өнгүүдийг үлдээв. Шороо, хар бэх, мөн өөрийн гараар бүтээсэн хатсан өвсний өнгө. Тэд гялалздаггүй. Зөвхөн гурван өнгө. Хүмүүс гайхсан. “Энэ хэтэрхий цөөн өнгө биш үү? Та илүү олон өнгө хэрэглэх хэрэгтэй.” Би хариулж чадаагүй. Би зөвхөн мэдэж байсан. Зураг олон өнгөтэй болохоороо баялаг болдоггүй. Өнгө цөөн байх үед л өнгө бүр өөрийн байраа олж чаддаг. Одоо миний даавуун дээр зөвхөн гурван өнгө бий. Гэвч би мэднэ: энэ гурван өнгө дотор энэ арлын бүх цаг хугацаа бий. Мөн өнгөнүүдийн хооронд миний үлдээсэн орон зай, тэр хоосон зай, хамгийн хүнд нь байв. Хоосон зай хоосон биш байв. Тэнд хэлэгдээгүй зүйл, зургагдаагүй зүйл, үлдээсэн цаг хугацаа байв. Орхих нь хамгийн хэцүү зүйл байв. Гэвч орхисны дараа л би эцэст нь зурж эхэлсэн.

Би нэрээ сийлсэн. Тэр өдөр онцгой өдөр байгаагүй. Би нэг зураг дөнгөж дуусгаад, бийрээ угааж байв. Гэнэт даавууны нэг булан хоосон байгааг харлаа. Тэр бол гарын үсгийн газар байв. Миний гар түр зогсов. Удаан хугацаанд өөрийн нэрийг бичих надад хэцүү байсан. Токиогийн он жилүүдийн нэр дотроо япон дуудлага тээж байв. Сөүлийн он жилүүдийн нэр урлагийн ертөнцийн жинг тээж байв. Аль ч нэр энэ газар, энэ зурагтай нийцэхгүй. Би бийрээ авсан, дараа нь дахин тавьсан. Ингээд би удаан суув. Тэр агшинд юу намайг хөтөлснийг мэдэхгүй. Жижиг бийрийг хар бэхэнд дүрээд, даавууны буланд ганц үсэг бичив. 志 — «санаа зорилго» гэсэн утгатай жи үсэг. Би түүнийг жижиг бичсэн. Бардамналаар бичээгүй. Зүгээр л нэг тэмдэг болгож бичсэн: нэгэн санаа зорилго тээсэн нэг хүн энэ газарт зогсож байна. Тэр бол урлагийн нэр биш. Миний жинхэнэ нэр ч биш. Тэр бол зөвхөн өөртөө өгсөн нэр. Токиогийн өгсөн нэр биш. Сөүлийн өгсөн нэр биш. Багшийн, гэр бүлийн өгсөн нэр биш. Миний гар хоосон болсон газарт, би фүдогийн өмнө өвдөг сөгдсөн газарт, хатсан өвсний өнгийг хүлээн авсан газарт, дотроос минь ганц үсэг дээш гарч ирсэн. Би түүнийг удаан харлаа. Би ичсэнгүй. Эцэст нь өөрийн зурсан зураг дээр өөрийн нэрийг бичиж чадсан. Гэвч цаг өнгөрөх тусам би ойлгосон: тэр ганц үсэг зөвхөн нэр биш. Насан туршдаа миний зурсан бүх зураг эцэстээ нэг л санаа зорилго тээж байв. Тиймээс тэр үсэг гарын үсэг мөн зэрэгцээд зурагны нэр байлаа. Өөртөө өгсөн тэр нэр миний бүх зургийн нэр болсон. Үүнд дөчин жил хэрэгтэй байжээ.

Би үгээ алдсан. Нэрээ сийлсэн тэр өдрөөс хойш би улам бага ярьдаг болов. Зочлохоор ирсэн хүмүүст ч урт хариулт өгөхөө больсон. Захидалдаа зөвхөн богино өгүүлбэр бичдэг болов. Заримдаа бүтэн өдөр өнгөрөхөд би ганц үг ч хэлдэггүй байв. Хүмүүс заримдаа аяархан асуудаг байв: “Та өвдсөн юм уу?” Би зөвхөн инээмсэглэнэ. Би өвдөөгүй. Зөвхөн хэлэх хэрэгтэй зүйл улам цөөрсөн. Энэ хачин байв. Эх газарт байхдаа би их ярьдаг байсан. Зургийн онол тайлбарладаг байсан. Хамтран ажиллагсадтайгаа шөнөжин маргалддаг байсан. Өрнөдийн урсгалууд, Дорнын сүнсний тухай бичдэг байсан. Тэр үгсийг миний бодол гэж боддог байв. Гэвч энэ аралд ирээд би ойлгосон. Олон үг миний бодол биш байжээ. Тэд бол зүгээр л нам гүмээс айсандаа хэлсэн үгс байсан. Энэ арал дээр нам гүм аймшигтай биш. Би ярихаа болиход өөр дуу чимээ сонсож эхэлсэн. Өвсөнд хүрэх салхины дуу. Жэжүгийн жижиг морины амьсгаагаа жигдрүүлэх дуу. Хэрээ далавчаа хумьж буй дуу. Алс хол далай хөдөлж буй дуу. Мөн тэр бүх дууны дор фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) өөрийн намхан дуу. Би ярихаа больсон үед л эцэст нь тэр дууг сонсож чадсан. Нэг өдөр зочин надаас асуусан: “Багш аа, энэ арал дээр та ганцаарддаггүй гэж үү?” Би хариулж чадаагүй. Зөвхөн цонхоо арай илүү онгойлгосон. Зочин ойлгоогүй байх. Гэвч тэр миний хариулт байв. Үг байхгүй газарт фүдо орж ирээд тэр газрыг дүүргэнэ. фүдо дүүргэсэн газарт зураг ургана. Түүнээс хойш би зурган дахь чичирсэн нэг шугамыг ч засахаа больсон. Хэрэв залуу байсан бол би тэр чичиргээг арилгах байсан. Гэвч би түүнийг байгаагаар нь үлдээсэн. Би удаан байж үүнийг сурсан: амьд байх нь төгс байхаас өмнө ирдэг. Одоо би үгээр хариулдаггүй. Зургаар хариулдаг.

Би фүдо (нутгийн байгаль, цаг уур) болсон. Өнөө өглөө би урлангийнхаа цонхыг нээв. Салхи орж ирээд хувцасны минь хормойг сэгсрэв. Би эргэж хараагүй. Зөвхөн бийрээ авсан. Анх энэ аралд ирэхдээ би бүх зүйлээс айдаг байсан. Салхинаас айдаг байсан. Шуурганаас айдаг байсан. Нам гүмээс айдаг байсан. Юунаас ч илүү, өөрөөсөө айдаг байсан. Хоосон гартай хүн болохоос айдаг байсан. Нэрээ алдахаас айдаг байсан. Хүмүүст мартагдахаас айдаг байсан. Гэвч одоо би айхаа больсон. Миний гар хоосон болсон учир фүдо тэр гарыг дүүргэсэн. Би бүхнээ тавьж явуулсан учир дотроос минь нэг нэр гарч ирсэн. Хүмүүс намайг мартсан учир фүдо намайг санасан. Эх газарт би зураг зурдаг байсан. Энэ арал дээр би өөрөө зураг болсон. Миний бөхийсөн нуруу Жэжүгийн жижиг морины нуруутай адил. Миний бүрхэг нэг нүд хөгшин хэрээний нүдтэй адил. Миний хатсан гар хатсан өвсний өнгөтэй адил. Миний нам гүм фүдогийн намхан дуутай адил. Залуу байхдаа би сайн зурахыг сурсан. Өтөл насанд л юуг орхих ёстойг сурсан. Миний зураг оройтож ирсэн. Тиймээс л, эцэстээ минийх болж чадсан. Одоо би мэднэ. Амьдрал бол цөллөг. Гэвч урлаг бол ерөөл. Цөллөгийн газар л хүлээн авч болдог ерөөл. Эх газарт надад зураг байсан. Энэ арал дээр надад фүдо байна. фүдо намайг өөрийн дотор хүлээн авсан. Нэг өдөр тэр агшин ирнэ. Би бийрээ тавина. Тэр өдөр, салхи миний сүүлчийн амьсгалыг хүлээн авч, түүнийг буцаана талбайд, далайд, хатсан өвсөнд. Үүнд би гуниглахгүй. Учир нь би энэ фүдогийн нэг хэсэг болсон.