Ang Pintura

Nagsimula ako
matapos akong maipinta.

Sa sandaling
ibinaba ng pintor
ang huling pinsel,

umatras siya
ng isang hakbang,

at ako
ay humakbang
ng isa pasulong.

Marahil inakala niyang
siya ang lumikha sa akin.

Ngunit alam ko.

Ang nilikha niya
ay ang aking katawan lamang.

Ang hangin
sa loob ko
ay hindi niya nilikha.

Iyon ay ipinadala
ng kalikasan at buhay ng pook
mula sa sinaunang panahon.

Ang kulay ng tuyong damo
sa loob ko
ay hindi niya pinaghalo.

Iyon ay panahon
ng pulong ito,

na naiwan doon,

at humiram
ng kaniyang kamay.

Sa unang pagkakataon
iminulat ko ang mga mata
sa ibabaw ng canvas.

Nakita ko
ang mababang kisame
ng silid-pintahan.

Narinig ko
ang tunog ng dagat
sa labas ng bintana.

At nakita ko
ang baluktot na likod
ng isang tao.

Matagal niya akong
tinitigan.

Matagal ko rin siyang
tinitigan.

Pareho naming
alam.

Mula sa sandaling iyon,

mabubuhay kami
sa magkaibang panahon.

Siya ay tatanda.

At ako,
pagkaraan niyang mawala,

ay mananatili.

Sa katahimikan,

nagsimula akong
huminga.

Isinabit ako
sa dingding.

Noong araw
na umalis ako
sa silid-pintahan

at pumasok
sa ibang espasyo
sa unang pagkakataon,

tumayo ako
sa ilalim ng banyagang liwanag.

Iyon ay
puting dingding.

Sa palibot ko
ay kahoy na kuwadro.

Sa tabi ko
ay maliit na etiketa.

Tinatawag iyon ng mga tao
na “eksibisyon.”

Hindi ko alam
kung ano ang liwanag na iyon.

Hindi ko rin alam
kung ano ang mga titig na iyon.

Dumaan ang mga tao
sa harap ko.

May mabilis
lumakad.

May mabagal.
May nagtagilid
ng ulo.

May nagsingkit ng mata.

At may isa,

na huminto nang matagal
at tumingin sa akin.

Noon ko lamang
naunawaan.

Hindi ako
nakasabit
sa dingding.

Pumapasok ako
sa mga mata
ng bawat tao.

May mga titig
na humahaplos sa akin
at agad dumaraan.

May mga titig
na hinahayaan akong manatili
sandali.

Ngunit sa isang titig,

sa titig na iyon
na nanatili nang matagal,
ipinipinta ako
sa ikalawang pagkakataon.

Ang ipininta ng pintor
ay ang aking katawan.

Ang ipinipinta
ng titig ng tumitingin
ay ang aking kaluluwa.

Noon ko lamang
naunawaan.

Hindi nagtatapos
ang larawan
sa silid-pintahan.

Muling nagsisimula
ang larawan

sa lugar
kung saan humihinto
ang titig ng isang tao.

Habang nakasabit
sa dingding,

dahan-dahan akong
lumalaki.

Ako ang
maliit na kabayo ng Jeju.

Ang hayop
na nakita ng pintor
sa bukid

ay pumasok
sa loob ko.

Baluktot na likod,

nakayukong leeg,

magulong kiling.

Ngunit hindi ako
larawan
ng hayop na iyon.

Ako ang puso
ng isang taong

tumingin
sa hayop na iyon.

Tumayo ang pintor
sa harap ko

at hinawakan
ang sarili niyang balikat.
Alam ko rin.

Ang nakita niya
ay hindi isang hayop,

kundi ang kaniyang sarili,

na nasasalamin
sa hayop na iyon.

Isang itinulak palayo.

Isang naging maliit.

Gayunman —

isang hindi umalis.

Ngayon,
tumitindig ang mga tao
sa harap ko.

May nagsasabing:

“Kabayo lamang iyan.”

May iba namang nagsasabing:

“Napakalungkot
ng hayop na iyan.”

Ngunit kung minsan,

napakabihira,
may isang taong tumatayo
sa harap ko

at hindi gumagalaw
nang matagal.

Bahagyang nakayuko
ang kaniyang mga balikat.

Bahagyang malabo
ang kaniyang mga mata.

Alam ko.

Nakikita rin niya
ang kaniyang sarili.

Ang maliit na kabayo ng Jeju
sa loob ko

ay hindi na
iisa lamang.

May maliit na kabayo
ng pintor.

At isa-isa,

may maliliit na kabayo rin
ng lahat ng taong
tumingin sa akin.

Sa gayon,
sa katahimikan,
dahan-dahan akong
nagiging
isang kawan.

Bilang kapatid
ng mga itinulak palayo,

nananatili ako
rito.

Dala ko sa loob
ang uwak.

Ang itim na ibong
ipininta ng pintor.

Payat,

malabo ang isang mata at isang paa,
iisa ang paa,

isang ibong
hindi makaalis.

Kung minsan,
tumitindig ang mga tao
sa harap ko
na may munting pagkabalisa.

“Bakit uwak?”

May umiiwas
ng tingin.

May bumubuntong-hininga.

Hindi ko sila
sinisisi.

Matagal na silang
tinuruan nang ganoon.

Na ang uwak
ay ibon ng masamang tanda.

Na ang mga ina
ay nagsasaboy ng asin
kapag naririnig
ang sigaw nito.

Ngunit ang uwak
sa loob ko

ay hindi masamang tanda.

Ito ay isang nilalang lamang
na nakapagtiis.

Isang itinulak
palabas ng kawan,

isang nawalan
ng isang mata,

ngunit hindi pa rin
umalis
sa kaniyang puwesto.

Isang tumanggap
sa lahat ng hangin
ng pulong ito,

isang nagtiis
sa lahat ng ulan
ng pulong ito,

ngunit hindi nawala
ang sariling
itim na balahibo.

Kung minsan
may isang taong
matagal na tumatayo
sa harap ko.

Maayos
ang kaniyang damit,

ngunit sa isang bahagi
bahagyang nangayayat.

Maliwanag
ang kaniyang mga mata,

ngunit sa isang bahagi
bahagyang malabo.
Tinitingnan niya
ang uwak sa loob ko.

At tinitingnan siya pabalik
ng uwak.

Sa sandaling iyon,

dalawang uwak
ang nagkakakilala.

Nananatili ako
sa katahimikan
sa pagitan nila.

Hindi ako nakikialam.

Binibigyan ko lamang sila
ng isang lugar.

Hindi ibon ng suwerte.

Hindi rin ibon
ng kapahamakan.

Isang nilalang lamang
na nakapagtiis.

Iyan ang ibong
dala ko
sa loob.

Dala ko sa loob
ang bagyo.

Ang dagat na iyon,
ang dagat na nakita ng pintor
sa bangin,

ay patuloy pa ring
umuugong
sa loob ko.

Ang mga itim na alon
ay tumitindig na parang bundok

at gumuguho.

Walang tigil na umiihip
ang hangin
mula sa loob
ng ibabaw ng larawan.

Nakasara ako
sa kuwadro,

ngunit ang dagat
sa loob ko
ay hindi kailanman
naging payapa.

Madalas magtanong
ang mga tao
sa harap ko:

“Bakit ganito
kalupit?”

“Bakit hindi niya ipininta
ang payapang dagat?”

Hindi ako sumasagot.

Patuloy ko lamang
na niyayanig
ang dagat
na dala ko sa loob.

Ngunit kung minsan
may isang taong dumarating

at tumatayo
sa harap ko

nang hindi gumagalaw
nang matagal.

Bahagyang nanginginig
ang kaniyang balikat.

Lumalalim
ang kaniyang paghinga.

Alam ko.

May dala rin siyang
bagyo
sa loob niya.

May mga taong ganoon
sa mundo.

Tahimik sila
sa labas,

ngunit sa loob nila
walang tigil
ang pagbasag ng alon.

Marami silang gabi
na walang tulog.

Nanginginig sila
nang hindi alam
kung bakit.

Kapag ang gayong tao
ay tumayo sa harap ko,

sa wakas
nakapagpapahinga siya
nang kaunti.

“Ang bagyong
dala ko sa loob
ay hindi lamang akin.”

“May isang taong
nauna nang nagpinta nito.”

“Kung gayon,
hindi ako baliw.”
Kapag umalis ang taong iyon

na dala ang munting gaan
na iyon,

ang bagyo
sa loob ko

ay sandaling pinipigil ang hininga
at lumalakad kasama niya.

Ang bagyo
ay hindi kasawian.

Ang bagyo
ay paraan
ng ilang kaluluwa
upang manatiling buhay.

Para sa kanila,

hanggang ngayon
umuugong pa rin ako.

Ako ang kulay ng tuyong dahon ng damo.
Isang dahon ng damong inilagay ng pintor sa kaniyang palad at matagal na minasdan. Ang kulay na iyon ang bumubuo sa aking kabuuan.

Huwag itong tawaging ginto. Masyadong marangya ang ginto.
Huwag itong tawaging kayumanggi. Masyadong madilim ang kayumanggi.
Wala akong ibang pangalan. Kulay lamang ako ng tuyong dahon ng damo.

Nasa loob ko ang panahong nabuhay sa buong luntian ng tag-init.
Nasa loob ko ang panahong dahan-dahang natuyo sa araw ng taglagas.
Nasa loob ko ang panahong hinagupit ng hangin, ibinabad sa alat, binasa ng ulan at muling natuyo.

Hindi dukha ang larawan dahil kakaunti ang kulay.
Hindi payak ang panahon dahil payak ang kulay.

Sa iisang kulay ko, naroon ang landas ng isang taong matagal na nagpagala-gala at bumalik.
Sa iisang kulay ko, naroon ang panahong dahan-dahang pinatining ng kalikasan at buhay ng pook.

Kung minsan, may taong tumatayo sa harap ko.
Habang tinitingnan niya ako, ibinababa niya ang tingin sa sarili niyang palad.
Nakahimlay rin doon ang isang di-nakikitang dahon ng damo.

Alam ko.
Tinitingnan din niya ngayon ang kulay ng sarili niyang panahon.

Taglay ko lamang ang kailangan.
Tinta, at kulay ng tuyong dahon ng damo. Iyon ang aking kabuuan.
Wala sa loob ko ang mararangyang pigmentong itinabi ng pintor sa malalim na drawer: cobalt, cadmium, ultramarine at vermilion.
Kung minsan, tumatayo ang mga tao sa harap ko at nagsasabi:
“Bakit napakakaunti ng kulay?”
“Maaari sana itong ipinta nang mas mayaman.”

Hindi ako sumasagot.
Tahimik ko lamang inilalatag ang aking dalawang kulay.
Ang tinta ang gabi ng kalikasan at buhay ng pook. Ang kulay ng tuyong dahon ng damo ang panahon dito.
Gabi at panahon. Sapat na ang dalawang iyon para sa isang mundo.

Kung mas marami ang kulay, lalo sana akong naging dukha.
Kung mas marami ang kulay, walang kulay na magkakaroon ng sariling lugar.
Kung mas marami ang kulay, matatakpan ang tinig ng kalikasan at buhay ng pook.

Kung minsan, may nagsasabi sa harap ko:
“Kakaibang malalim ang kapayakang ito.”

Saka lamang ako tahimik na ngumingiti.
Naunawaan niya.
Na ang pagbitaw ay kasaganaan.
Na ang kaunti ay lalim.
Na may sampung libong kulay sa loob ng dalawang kulay.

Hindi dukha ang aking canvas.
Eksaktong ang kailangan lamang ang taglay ng aking canvas.

Iyon ang aking yaman.

Dala ko sa loob
ang iisang titik.

Sa isang maliit na lugar,

sa isang sulok ko,

may isang titik
na isinulat
sa itim na tinta.

志.

Ji.

Kalooban.

Layunin.

Hindi ito malaki.

Hindi nito hinihila
ang tingin
papunta sa sarili.

Tahimik itong nakaupo
sa lugar
na halos hindi makita.

Kung minsan,
dumaraan ang mga tao

nang hindi ito
napapansin.

Tinitingnan nila
ang hangin
sa ibabaw ng larawan.

Tinitingnan nila
ang dagat.

Tinitingnan nila
ang maliit na kabayo ng Jeju.
At hindi umaabot
ang kanilang tingin
sa maliit na titik na iyon.

Hindi ko sila
sinisisi.

Wala roon ang titik
upang ipagmalaki
ang sarili.

Isa lamang itong
bakas:

may isang taong
tumayo
sa isang lugar.

Ngunit kung minsan
may taong tumitigil
nang matagal
sa harap ko

at natutuklasan
ang maliit na titik.

Yumuyuko siya,

lumalapit,

at tumitingin.

“Pangalang pansining ba ito?”
“Ito ba ang tunay
niyang pangalan?”

“Ano ang kahulugan nito?”

“Lagda ba ito,

o pamagat?”

Hindi ako
makasagot.

Tahimik ko lamang
binubuksan

ang panahong
nakasara
sa loob ng titik na iyon.

Hindi ito pag-aari
ng iisang bagay lamang.

Ito ang pangalang
ibinigay ng isang tao
sa kaniyang sarili,

at kasabay nito
ang pamagat
ng lahat ng larawang

ipininta niya
sa kaniyang buhay.

Nakaupo itong maliit,
parang lagda,

ngunit sa kalooban nito
hinahawakan
ang buong ibabaw.

Pangalan at pamagat:

dalawang puwesto
na nagsasapin
sa iisang titik.

Hindi ito ang pangalang
ibinigay ng Tokyo.

Hindi ito ang pangalang
ibinigay ng Seoul.

Hindi ito ang pangalang
ibinigay ng guro,

ng pamilya,

o ng mundo.

Pagkaraang maging walang laman
ang kaniyang mga kamay,

pagkaraang lumuhod siya
sa harap ng kalikasan at buhay ng pook,

pagkaraang tanggapin niya
ang kulay ng tuyong damo,

kinuha ng isang tao
mula sa loob niya

ang iisang titik na iyon.

Ngunit hindi lamang sa kaniya ang titik na iyon.
Matagal nang dumadaloy sa lupaing ito ang mga kuwento ng mga nagbura sa sarili at nag-iwan lamang ng layunin.
May nananatiling mas matagal kaysa pangalan, mas matagal kaysa katawan. Kahit mawala ang isang tao, may layuning nananatiling gaya ng hangin.

Kung paanong nananatili sa lupain ang isang lumang kuwento, nag-iwan ng mga larawan ang isang pintor.
Kaya ang titik na 志 ay pangalan ng isang tao at tahimik ding lagda ng mga nagpakumbaba at naghangad na layunin lamang ang maiwan.

Maliit ito,

ngunit ito ang
sentro ng aking bigat.

Kung wala ang titik na iyon,

lulutang lamang
ang buong ibabaw ko.

Dahil sa titik na iyon,

nakapag-ugat ako
sa isang lugar.

Tanging ang taong
nakapag-iingat ng kalooban

ang magkakaroon
ng sariling pangalan.

Tanging ang may pangalan

ang maaaring manatili
bilang larawan.

Sa ibabaw ng iisang titik na iyon,

hanggang ngayon

humihinga ako
sa katahimikan.

Nagsasalita ako
sa katahimikan.

Sa ibabaw ko
walang salita.

Walang paliwanag.

Maging ang pamagat,
madalas,

ay iniiwang blangko.

Hindi ako binigyan
ng pintor
ng mga salita.

Sapagkat ipininta niya ako
sa loob ng katahimikan.

Ngayon, ako rin
ay nakatayo sa harap ng tao
sa pamamagitan ng katahimikan.

Kapag tumitindig ang mga tao
sa harap ko,

kung minsan
nagbubukas sila ng bibig.

“Ano ang ipinipinta
ng larawang ito?”

“Ano ang ibig sabihin nito?”

“Ano ang mensaheng
dala nito?”

Hindi ako sumasagot.

Hindi dahil wala akong
sagot.

Kundi dahil ang sagot
ay hindi maililipat
sa salita.

Ang hangin
sa loob ko
ay hindi isang salita.

Ang dagat
sa loob ko
ay hindi isang pangungusap.

Ang tuyong damo
sa loob ko
ay hindi maisasalin
sa alinmang wika.
Ngunit kung minsan

may isang tao

na tumitindig
sa harap ko

at isinasara
ang kaniyang bibig.

Hindi siya humihingi
ng paliwanag.

Hindi siya nagtatanong
ng kahulugan.

Tumitingin lamang siya
nang napakatagal.

Sa katahimikang iyon,

doon lamang,

nagsasalita ako
sa kaniya.

Hindi sa salita.

Sa hibla ng hangin,

sa hininga
ng dagat,

sa panahon
ng damo.
Nauunawaan niya.

At ang naunawaan niya,

marahil siya mismo
ay hindi rin kayang
ipaliwanag.

Kapag siya’y tumalikod
upang umalis,

bahagyang gumagaan
ang kaniyang balikat.

Sa kaniyang mga mata
nananatili

ang napakaliit
na guhit ng liwanag.

Sapat na iyon.

Sa lugar
na hindi naaabot ng salita,

naroon ang larawan.

Sa lugar
na humihinto ang paliwanag,

dumadaloy
ang kalikasan at buhay ng pook.

Ako ang nagsasalita
sa katahimikan.

At sa taong marunong
makinig sa katahimikan,

doon lamang ako
nagsisimulang marinig.

Nananatili ako.

Tumanda
ang pintor.

Nagsimulang manginig
ang kaniyang mga kamay.

Lalong bumagal
ang kaniyang pinsel.

Isang araw,

ibinaba niya
ang huling pinsel.

At hindi na niya ito
muling kinuha.
Tinanggap ng hangin
ang kaniyang huling hininga

at ibinalik iyon
sa bukid.

Nakita ko
ang lahat ng iyon.

Hindi ako nalungkot.

May isang bagay
na itinuro niya
sa akin.

Na ang pagkatapon
ay pagpapala.

Na ang wakas
ay isa pang simula.

Na ang kalikasan at buhay ng pook,

kahit mawala na
ang isang tao,

ay patuloy na umiihip
sa loob ng kaniyang larawan.

Ngayon
nag-iisa ako.

Ngunit hindi ako
nalulungkot.
Nakasabit
sa dingding,

gumigising ako
araw-araw.

Dumarating ang mga tao.

Umaalis ang mga tao.

Lumilipas
ang isang panahon.

Dumarating
ang isa pa.

Nagbabago
ang liwanag ng museo.

Tumatanda
ang kahoy ng kuwadro.

Ngunit ang hangin
sa loob ko
ay hindi humihinto.

Ang dagat
sa loob ko
ay hindi tumatahimik.

Ang tuyong damo
sa loob ko
ay hindi nawawalan
ng kulay.
Ang maliit na kabayo ng Jeju
ay nakatayo pa rin
sa bukid.

Ang uwak
ay tumitingin pa rin
sa mundo
sa pamamagitan ng isang mata.

Ang matandang may tungkod
ay nakatayo pa rin doon,

nakatingin
sa kabila ng abot-tanaw.

Isang araw,

may batang
tatayo
sa harap ko.

Hindi malalaman ng batang iyon
ang pangalan
ng taong nagpinta sa akin.

Ngunit sa mga mata
ng batang iyon,
habang tinitingnan niya ako,

ipipinta akong muli
sa isa pang pagkakataon.

Iyon ang
aking kawalang-hanggan.
Nilikha ako
ng pintor.

Muli akong nililikha
ng titig
ng tumitingin.

At paulit-ulit akong nililikha
ng di-nakikitang kalikasan at buhay ng pook,

walang tigil.

Nagsimula ako
matapos akong maipinta.

At hindi ako
matatapos.

Sa katahimikan,

narito ako.

Ngayon,

bukas,

at pagkatapos pa.

Sa kulay ng tuyong damo,

sa hibla
ng itim na hangin,

sa lugar
na natagpuan
ng isang tao

pagkaraan ng apatnapung taon
ng pagbabalik,

nananatili ako.